Amma ən yaxşı dəqiqələrimdə nədənsə daim qəmli oluram. O ki, qaldı ağlamağıma, bu boş şeydir; heç özüm də bilmirəm niyə ağlayıram. Nəsə özümü üzüntülü və əsəbi hiss edirəm; təəssüratlarım nəsə ağrılı olur. Buludsuz, solğun səma, günəşin qürubu, axşamın sükutu-- bütün bunlar bilmirəm nədəndir-amma dünən bütün bu təəssüratlarım əzablı və ağır idi, ürəyim dolub daşır və qəlbim ağlamaq istəyirdi.
"Ne tuhaf şey!" dedi. "Birçok bayıldığım kızların birçok büyük iltifah ve müsaadeleri beni bu kızın manasını bile iyice anlayamadığım bir bakışı kadar sevindirmiyor. Evet, sadece bir bakış ve belki de biraz merhametle karışık.... Fakat bunun hiç olmazsa lakayt bir bakış olmaması beni yerimden sıçratıyor. İçimde müthiş bir hafiflik, bir genişlik duyuyorum. Belki de hakikaten sevmek budur. Belki de ben şimdiye kadar sahiden sevmenin ne olduğunu bilmiyordum. Acaba kendimi kapıp koyuversem mi?.. Ne zaman irademe müracaat edersem büyük bir yorgunluk duyuyorum... Kendimi hadiselerin eline bırakayım mı? Acaba şu anda o ne düşünüyor? Herhalde beni değil... Niçin?.. Onun kafasında bir müddet yaşamak için neleri feda etmem ki?.. Her şeyi.. Bana şimdi işaret versin, derhal, bir an düşünmeden şu tramvayın altına atlarım. Acaba atlar mıyım?.."