Beni çok yalnız bıraktın,anlıyor musun? Üstelik ben bu yalnızlığı senden gizleyeyim diye kıvranırken, sen beni avucunda tutmak azmiyle nelere el atmadın.
O dönünceye değin biraz daha çalışsam mı diye düşündüm, ama bunun olamayacağını o an anladım. Dahası, onu beklemenin sıkıntısı kaplamıştı içimi. Bir an önce gelsin, dikilsin karşımda, bir yaprağı inceler gibi bütün ayrıntıları ile göreyim, seyredeyim onu.
Sevdalanmaya gidiyormuşum meğer...
Bunu daha önce bir kâhin bana söyleseydi, kuşkusuz geri dönmeye kalkmazdım, ama bu sevdanın nerede, nasıl karşıma çıkacağını düşünmekten belki de olayların sırasını bozardım, zamanı altüst ederdim.