Ümmîlik, sıradan kimseler için bilgi eksikliğini ifade eden bir noksan sıfattır, o kimsenin tahsil ve terbiyesindeki eksikliği ortaya koyar.
Aynı sıfat Peygamber Efendimiz'e nisbet edildiği zaman ise bir kemâl sıfatıdır.
Resulullah Efendimiz, Yaradılıştan beşuş çehreli, güleç yüzlü idi. Tebessüm denen "gülümseme", O'nun mübarek yüzünden hiç eksik olmazdı. En sıkıntılı anlarında bile, üzüntülerini belli etmezler, yanındakilerin içlerini karartacak bir tavır sergilemezlerdi. Bilhassa sevdikleri kimselerle karşılaştıklarında, öylesine tebessüm ederlerdi ki, böyle anlarda, yüzleri ay gibi parlardı.
"Ve asra andolsun ki insan daima ziyandadır". Bunun adı da yaşamak oluyor! Sen şu ana kadar ne yaptın? Güya yaşadın!- Şimdi elinde ne var?- "Kaybettiğim yıllar"!
Ne hale gelmişsin? Ey Allah'ın siması üzere olan! Ey Allah'ın emanetinden sorumlu olan! Ey Allah'ın meleklerinin secde ettiği! Ey Allah'ın yeryüzendeki halifesi! Evrendeki halifesi!