Süeda Taşkın
@Suedabtl
Saat, Zaman ve KibirEdebiyat
Ben Zacharius Usta, ölemem; çünkü zamanı ben düzenlediğime göre, zaman da benimle birlikte son bulur!
Zacharius Usta, saatlere kendi ruhunu kazımış bir saat ustasıdır. Ancak öyle bir gün geliyor ki, yaptığı saatler bir bir durmaya başlıyor. İşte tam da bu noktada Zacharius Usta'nın kibri ile tanışıyoruz. Saatlerinin bozulduğu gibi, akli dengesi de bozuluyor ve kibrine daha sıkı tutunuyor.
Günler geçtikçe, Zacharius Usta'nın yapmış olduğu saatlerden sadece bir tanesi çalışır durumda oluyor. Ve bu saat, Zacharius Usta'nın yaşaması için son umuttur. Kibrine yenik düşüp reddettiği Keşiş'in ayağına gidiyor ve istediğini veriyor yaşamak için. Ancak artık geç kalmıştır. Duvarda asılı olan saatten tok bir ses işitilir ve saat paramparça olur, tıpkı Zacharius Usta gibi.
Reklam
WolfgangEdebiyat
Bir alman çöpçü generali. Yerleri süpürdükçe ölmekte olanların hırıltılı ciğerlerinden fırt fırt sesler çıkıyor...
Oyun tarzında yazılmış edebi bir eser olduğundan, kitap elime ilk ulaştığında ön yargı ile yaklaşmıştım. Ancak daha ilk sayfasından beni derinden sarstı.
Wolfgang 2. Dünya savaşına katılmak zorunda kalmış, savaş sırasında ise ağır hastalıklara yakalanmıştır. Daha sonrasında ise hapishanede tutuklu kalmıştır. Ve 26 yaşında hayata gözlerini yummuştur.
Kitapta da aslında 2. Dünya Savaşında yaşadıklarını anlatmıştır. Savaşın o karanlık iç yüzünü tüm çıplaklığı ile anlatmış. Savaştan sonra geri döndüğünde bıraktığı hiçbir şeyin olmayışını... Hem fiziksel hem de ruhsal anlamda bir çok acıyı, isyanı da ele almış. Özellikle de şu son zamanlarda, kesinlikle herkesin okuması gerektiğine inandığım bir kitap. Kitabı bitirdikten sonra kitaplığımla uzun uzun bakışıp, savaşın ne denli yıkıcı olduğu gerçeğinin yüzüme bir kez daha tokat gibi vurmasını asla unutmayacağım.
Notre Dame'de ParisEdebiyat
Kitap içeriğinde, ara ara hikayeden uzaklaşıp Paris, Kilise vb. ile ilgili betimlemelere yer verilmiş. Başta konu hikayeden dağıldığı için odaklanamamıştım ancak kitap hakkında ufak bir araştırma yapınca, kitabın asıl adının Notre Dame'de Paris olduğunu ve çeviri hatası ile Notre Dame'in Kamburu olduğunu öğrenmiş oldum. Kitabın yazılış amacının katedrali tanıtmak olduğu için, hikayeden yer yer uzaklaşıp betimlemelere gidilmesi oldukça mantıklı geldi.
Kitapta 4 karakter üzerine duruluyordu. Kambur, çarpık, sağır ve çirkin Quasimodo; Yakışıklı, gösteriş meraklısı, bencil ve vicdansız Phoebus; Yaşlı, çıkarcı, samimiyetsiz ve kinci Rahip Claude Frollo; Güzel, saf, dikkat çekici Esmeralda.
Tüm karakterlerin birleştiği tek nokta Esmeraldaydı. Hepsi bir şekilde Esmeralda'yı seviyordu. Quasimodo, kendisinin çirkin olduğunun farkındaydı ve Esmeralda'nın kendisine karşı hiçbir zaman bir sevgi hissetmeyeceğini de biliyordu. Esmeralda, Quasimodo'dan çirkin olduğu için yer yer ürküyordu ve bu da karakterin dış güzelliği ne kadar bağlı olduğunu gösteriyordu.
Esmeralda ise deli bir şekilde Phoebus'u seviyordu. Yakışıklı ve genç bir yüzbaşıydı Phoebus. Ama Esmeralda'yı gerçek anlamda sevmiyordu, bir kaç yalandan söz ile Esmeralda'ya sahip olup ardından bir kenara atmayı düşünüyordu. Esmeralda ise yalan sözlerine büyülenmişti ve deliler gibi aşık olmuştu. Kitap ilerledikçe Esmeralda'nın, Phobeus'un ismini sürekli sayıkladığını ama Phoebus'un bir kere arkasına dönüp bakmadığını görüyoruz.
Beni kitap boyunca en çok deli eden karakter ise hiç şüphesiz Rahip Claude Frollo olmuştur. O çok sevdiği Esmeralda'ya kendi sahip olamadığı için, Esmeralda'nın sonunun darağacında bitmesine neden olan karakter. Kıskançlığı ve kinciliği o kadar yüksekti ki aşkı bile o duygulara engel olamadı. Hem
OblomovlukEdebiyat
-Seni için için yiyen nedir? Bu hastalığın bir adı yok mu?
-Var, dedi. Oblomovluk.
Kitabın başlarında, düşünceleri arasında planlar, programlar yapabiliyordu. Dertlerinin üzerine düşünebiliyordu. Ama hiçbir zaman düşüncelerini harekete geçiremedi. Ve kitabın sonlarına doğru artık düşüncelerinde dahi bir hareketlilik yoktu.
Yer yer şimdi uyuşukluk halinden kurtulucak ve harekete geçicek diye düşündüğüm karakter, kitabın sonunda düşüncelerinde bile uyukluyordu.
Harekete geçme ve değişimden o kadar korkuyordu ki, bir bataklığın içerisinde yavaş yavaş boğuldu. En sonunda ise ne Ştolts ne de Olga onu o bataklığın içerisinden çıkarabildi.
Keşke şu şekilde davransaydı dediğim çok yer olan bir kitaptı. Keşkeler, hayaller bile Oblomov'u Oblomovluk yapmaktan geri alıkoyamadı.
Peki nedir Oblomovluk?
Bilinçli bir tembellik/atalet halidir. Bir uyuşukluk değil, aksine fazla uyanıklık, her şeyin farkında olma ama bir adım ilerleyememesidir.