Ama karın da iyi bir yanı vardı her şeye rağmen. Seni diğerlerinden saklıyordu; çillerini, kepçe kulaklarını, sefil endamını; ve başka hayaletlerin yanından geçip hüznün içine yürüyordun; baş öne eğik, gözler saklı, vicdan azabın ve değersizliğin ruhunun derinliğinde emniyette.
Hayatı boyunca sevgi açlığı çekmişti. Sevgiye hasretti. Varoluşunun temel talebiydi sevgi. Ama hiç sevgi görmemiş ve zaman içinde katılaşmıştı. Sevgiye ihtiyaç duyduğunu fark etmemişti bile. Şimdi de bilmiyordu bunu. Sadece sevginin nasıl ifade edildiğini görmüş, yüreği hoplamış ve ne kadar güzel, yüce ve muhteşem bir şey olduğunu düşünmüştü.