Ah sönse bu gece şehirde ışıklar
Parlasa bütün yıldızlar
Anlatılamayacak kadar derin acılar
Gömülse karanlığa
Çıkmasa hiçbiri sabaha
Geriye sadece mutluluk kalsa
İnsan doyasıya yaşasa
Tutunsa umudunu kaybeden herkes
Bu gece yeniden hayata...
Şule Çabuk
İçimdeki bu yoklukta neyin nesi
Yalanmış herkesin sevgisi
Seni düşünüyorum derken sesi
Meğer yanımdayken gitmiş kendisi
Ne çok körmüş gözlerim
Bir çift yalana kanmış kalbim
Ne yapayım izahı yok, çok sevdim
Sevmenin bedelini koca bir ömürle ödedim
Artık uyandım o uykudan
Seviyorum desen de inanmam
İster kul ol kapıma ister köle
Sensiz hayaller kurdum geleceğe
Suel Şule Çabuk
Hiç bitmeyecek gibi geliyor her şey
Dayanamam dediğin acılar hafifliyor
Mutlu kahkahaların geçmişe gömülüyor
Hep bir adım sonraya derken
Ne çocukluk kalmış ne gençlik
Zaman almış tüketmiş sanki her şeyi
Zaman geçiyor
Durmuyor hiçbir vakit
Bir varmış bir yokmuş gibi her anın
Ağlamak için ömür az
Zaman geçiyor
Acını yaşa sonra bak gökyüzüne
Güneş değsin gülüşüne
Gülümsemek için o bile yeter bilene...
~ Şule Çabuk
Bir insan, bir kalbe ait olduğu zaman, içindeki o boşluktan kurtulacak belki de .Hayatında nereye giderse gitsin hiçbir yere ait hissedememesi, belki de bir kalbe ait olmadığı içindir.