Şule Saraçoğlu
@Sule_147
Yıllar sonra tekrar okuduğum kitapta yine aynı hüznü yaşasam da ilk okuduğumda farketmediğim bambaşka duygular da eklenmiş oldu hafızama.
Kitaptaki son cümle insanın yaşadığı acılar karşısındaki yalnızlığını ve üçüncü kişiler nazarındaki anlaşılmazlığını sarsıcı şekilde hatırlatıyor.
""Bu ikisinin canı niye sıkkın, hiç anlamadım ben.""
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Benim için yılın son kitabı olmakla birlikte son zamanlarda okuduğum en iyi kitaplardan biriydi.. Uyuşturularak acıdan arınma amacıyla yaşamaya itildiğimiz günümüz yaşamını tüm açıklığıyla gözler önüne seriyor. Her bir cümle üstünde uzun uzun düşünülecek dolulukta...Okumanızı tavsiye ederim...
Bazı bölümler ve cümleler güzel olmasına karşılık çok fazla tekrar eden cümle ve kelimeler var. Bazı cümleleri okuduğum şiirlerdeki cümlelere çok benzettim. Yazarın diğer yazar/şairlerden etkilenmesi sonucu mu, tesadüf mü bilemiyorum. Yazarın ilk kitabıymış, okurken hissediliyor.
Fuzulinin elinden yazılıp yolculuğa çıkan Leyla ile Mecnun; Kanuni'nin sarayından, Vatikan'a Bakiden Nefi'ye, Evliya Çelebi'den Nabi'ye, Galata Mevlevihanesi'nden Paris'e, Namık Kemal'den Babil'e giderek yüzyıllarca sayısız kere el değişiyor. Aşk ve özlemin yanı sıra insanoğlunun tükenmeyen açgözlülüğü ve kavgaları da ön planda. Tarihin ve edebiyatın bütünleştiği kitap yorucu olmakla birlikte sürükleyici de...
Kitap oldukça sığ. Farabinin sözleri aralara serpiştirilerek yüzeysel bir anlatımla konular yeterince aydınlatılıp tartışılmadan üstün körü geçilmiş.
