Kitabı elime aldığımda vaktin nasıl geçtiğini anlayamadım bile.. Kitap ile beraber ben de şehir şehir gezdim. Gözümü bir İstanbul' da açtım bir Mersin, bir Adana. Bir hikâye bu fakat sanki ben yaşadım sanki olayları uzaktan seyreden bir seyirci. Babanın kaderi oğula geçti, trende bir keman uğruna feda oldu canları.
Hüzünlüyüm.
Kalbime dokundu , yüreğim sızladı.
Anadolu'da yaşayan birçok insanın kaderi gözlerimin önünden geçti.
Kaybolan hayatlar, unutulan gerçekler..
Hep dolu dizgin geçen yaşamlar..
Ne mutluluğa fazla bel bağlamalıyız ne hüzüne..
Ne de hiç bitmeyeceğini sandığımız aşka..