Hayatta birçok kavşak vardır. Tüm pişmanlıklar, başımıza geleceğini hiç tahmin etmediğimiz bir anda yaşananlardan kaynaklanır. Kendi eylemlerimiz beklenmedik bir sonuç doğurduğunda nasıl büyük bir pişmanlık duymayız ki? Peki her şeye rağmen bir şans daha elde edebilir miyiz?
Toplum, bireyleri birbirine bağlayan iplerle doluydu ve bu ipler herkesin boynundaydı. Hayatta kalmak için bazen bu ipleri koparmak gerekirdi. Ama mesele yaşam ve ölüm değil, öldürülüp öldürmemekti.
"Kaybınız için üzgünüz diyorlar ama ben ne demek istediklerini anlamıyorum. Sadece çocuklarım değil ki kaybettiğim. Anneliğimi de kaybettim, büyükanne olma şansımı da. Komşularımla yaptığım keyifli sohbetleri de kaybettim, yaşlaninca ererim dediğim aile huzurunu da. Her gün, daha önce aklımın ucundan geçmeyecek olan yeni kayıplara uyanıyorum ve sonunda aklımı da kaybedeceğimi biliyorum. "