NUYAGEVA III
Ay çekiyor üzerimden topraklı ellerini
Şehir upuzun dişleriyle çiğniyor bedenimi
Dumanlı hayatımın bir kefesinde kahır
Diğerinde hesaba çekilecek bir rüya
Daraldıkça genişliyor yüreğim, Nuyageva
Sessiz çalkantılarla kımıldayan bir deniz
Issız yanılgılarla dolduruyor içimi
Muhtıradır hislerim gece mecnunlarına
Küçüldükçe büyüyen muammadır gözlerin
Gözlerim sonsuzluğa göçüyor Nuyageva
Bulutlarda bir damla hicrana sakladığım
Duyguların tozunu üflesem yeryüzüne
Susardı yalnızlığın veremli çığlıkları
Görülmezdik kanunsuz ayrılıklara revâ
Dünyaya ölümsüzlük taşırdık, Nuyageva
Çöllerde gökkuşağı menekşeler açardı
Gözlerin gökyüzünde yorulmadan uçardı
Sınırsız bir mutluluk kuşanırdık bedava
Vurmazlardı kurt mermisiyle bıldırcınları
Ve önce kendimizi aşardık Nuyageva