Sum
@Summmluv
She smiles. She says his name.
Ender Wiggin, my precious.
“Domuzcuklar Descolada olmadan yaşayamaz,” dedi Miro, “ve eğer Descolada başka bir gezegene sıçrarsa, oradaki bütün yaşamı yok eder. Edecektir.”
Valentine’in şaşkın görünebilme yeteneğine sahip olduğunu görmek çok hoştu. “Fakat virüsün kontrol altına alındığını sanıyordum. Onu durdurmanın yolunu bulan, insanların içinde uykuda kalmalarını sağlayan senin büyük ebeveynlerindi.”
“Descolada uyum sağlıyor,” dedi Miro. “Jane şimdiye kadar onun birkaç kez kendini değiştirdiğini bana söyledi. Annem ve kız kardeşim Ela bunun üstünde çalışıyorlar, Descolada’nın önünde kalmaya çalışıyorlar. Hatta bazen Descolada bunu kasten yapıyormuş gibi gözüküyor. Zekice. Onu kontrol altına alıp insanları öldürmesini engellemek için kullandığımız kimyasalların çevresinceden dolanacak stratejileri buluyor. İnsanların Lusitania’da hayatta kalmaları için gerekli olan Dünya kökenli tahılların içine giriyor. Şimdi onları püskürtmeleri gerek. Ya Descolada tüm engellerimizi aşacak bir yol bulursa?”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Yoksa bu seninle diğer insanlar arasında bir engel değilmiş gibi mi davranmamızı tercih edersin?"
Kadının onun geçirdiği sarsıntıyı hissettiği belliydi. Ama atlatmıştı ve şimdi belki de rahatsız olmaması gerektiğini, durumuna yan çizmek zorunda kalmayacakları için memnun olması gerektiğini düşünüyordu. Yine de rahatsız olmuştu ve nedenini anlaması bir an sürdü. Sonra biliyordu.
"Beyin hasarım senin sorunun değil," dedi.
"Eğer seni anlamamı zorlaştırıyorsa, o zaman benim de başa çıkmam gereken bir sorun demektir. Daha şimdiden beni iğnelemeye başlama delikanlı. Seni rahatsız etmeye yeni başladım, sen de beni rahatsız etmeye yeni başladın. Senin beyin hasarını da kendi sorunum olarak görmeme öfkelenme. Dünyanın kendi düş kırıklığı etrafında döndüğünü sanan aşırı hassas bir delikanlıyı gücendireceğim kaygısıyla her söylediğim söze dikkat etmek niyetinde değilim."
"...Eşlerimiz zekâ açısından her zaman umutsuzca bizim altımızda. insanlar ise, iletişimleri bizimkinden daha düşük olduğu için değil, birbirleriyle hiç iletişim kuramadıkları için kendi üstünlüklerine meydan okuyan varlıklarla çiftleşiyorlar."
Her body had not been as dry as it seemed; long after the papers had crisped into ash and blown upward into the smoke of the fire, her body still sizzled, and the heavy incense burning all around the fire could not conceal from him the smell of burning flesh. That is what we’re burning here: meat, fish, carrion, nothing. Not my Jiang-qing. Only the costume she wore into this life. That which made that body into the woman that I loved is still alive, must still live. And for a moment he thought he could see, or hear, or somehow feel the passage of Jiang-qing.
Into the air, into the earth, into the fire. I am with you.
O Gods, he thought, if I knew that by cutting off an arm or cutting out my liver I could be rid of you forever, I would seize the knife and relish the pain and loss, all for the sake of freedom.