İçimde söylemek istediğim çok şey var. Çok büyük şeyler. Bunların ifade etmenin yolunu bulamıyorum. Bazen bana öyle geliyor ki bütün dünya bütün hayat her şey içimde duruyor ve sözcüsü olmam için feryat ediyor. Hissediyorum ama anlatamıyorum.
Meğerse kumbara gibiymişiz. İçimiz ne kadar da bize ait olan şeylerle doluymuş. Oysa şimdi kumbaranın altını açmaktan korkuyoruz İçinden nasıl birini çıkacağını bilmiyoruz. Bütün korkum Bu yüzden Ya gecenin sonunda tanıdığım insan bir yabancıya dönüşürse ne yaparım ben?