Süreyya
@Sureyyacicek
Öğretmen
Yüksek lisans
Istanbul
124 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir kasaba düşünün; herkes aynı şeye inanıyor, aynı yönde bakıyor ve adalet çoğunluğun sesiyle şekilleniyor. Kalabalıklar vicdanın önüne geçiyor.
Herkes susarken doğruyu savunabilmek, cesaretin başladığı yer oluyor.
Ve insan anlıyor ki çoğunluğa bağlı olmayan tek şey, insanın vicdanı..
Bülbülü Öldürmek – Harper Lee
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Zihnindeki ‘Yr’ krallığı ile gerçek dünya arasında sıkışıp kalan 16 yaşındaki Deborah’ın, Dr. Furi’nin rehberliğinde hayata yeniden tutunuşuna şahit oluyoruz. Kitaba da adını veren o etkileyici cümleler dökülüyor ağzından:” Sana hiçbir zaman gül bahçesi vadetmedim. Hiçbir zaman kusursuz bir adalet de vadetmedim. Hiçbir zaman huzur ve mutluluk da vadetmedim. Sana ancak bütün bunlarla savaşma özgürlüğüne kavuşmanda yardımcı olabilirim. Sana sunduğum tek gerçeklik savaşım. Ve Deborah, zorlu yolculuğunu adım adım cesaretle yürüyecek...
Can Yayınları baskısından okuduğum bu kitabın adıyla içeriği arasında açık bir bağ kuramadığımı söylemeliyim.
Çilekli dondurmadan adeta nefret ettim desem yeridir.
Hayatında hiç dondurma yememiş küçük bir kız çocuğuna, babasının ilk kez dondurma tattırmak istemesiyle başlayan sahne; çocuğun dondurmayı ısrarla yememesi ve öğürmesi üzerine, babanın şoka girip tadına bakmasıyla bambaşka bir noktaya evriliyor. Dondurmanın bozuk olması, (hatta siyanürle zehirlenmiş olduğunu sonradan fark etttiğimiz) olayları geri dönülmez bir şiddete sürüklüyor.
Sonrasında yaşananlar ve finalde dondurmacının eşinin aynı eylemi çocuğa uygulaması, şiddetin nasıl bir döngü halinde yeniden üretildiğini çarpıcı biçimde gösteriyor.
Konu dramatik olsa da, kitabı sevemediğimi itiraf etmeliyim.
Çocuğun hayalperest yapısı ve sık sık görülen sanrılar, beni metinden kopardı.
Belki de bu sanrılar zehrin etkisiydi, belki de anlatıcının zihinsel karmaşası… Ancak bu belirsizlik, bende derinlikten çok uzaklık duygusu yarattı.
Genel olarak:
Fikri ilginç, atmosferi rahatsız edici; fakat duygusal olarak mesafeli bir metin.
İpek, bu romanda da gerçekte de kimse için sıradan bir kumaş değil..
Ulaşılması zor, erişilmesi emek isteyen, sabırla dokunan bir arzunun simgesi..
Doğu ile batı arasında kurulan sessiz aşk…
Hamnet, yaşam ile ölüm arasında salınan bir zaman çizelgesinde, geride kalanların hayattan nasıl sessizce koptuğunu anlatıyor. Hayat akıp gidiyor gibi görünürken, aslında hiçbir şey eskisi gibi değil.
Romanın Shakespeare’in Hamlet oyunu ile kurduğu bağ ise bu acıyı daha da derinleştiriyor. Hamnet ve Hamlet isimleri, Shakespeare döneminde aynı ismin farklı yazımları olarak kullanılıyor; yani bu benzerlik tesadüf değil. Oyunda bir babanın ölümü bir oğlun hayatını paramparça ederken, romanda bir çocuğun ölümü geride kalan anne ve babayı sessizce yok ediyor. Üstelik Shakespeare’in gerçek hayatta da oğlu Hamlet’i küçük yaşta kaybetmiş olması, romanın merkezindeki acıyı yalnızca kurmaca olmaktan çıkarıp insanî bir yere taşıyor.
Bu ay okuduğum en iyi kitap oldu demek bile yetmiyor. Belki de yıl boyunca bu kadar güzel, bu kadar sarsıcı bir kitap daha okuyamayacağım. Ama garip bir şekilde bundan da şikâyetçi değilim. Çünkü bazı kitaplar, başka kitaplara yer bırakmayacak kadar iz bırakır..
