Beyaz sessizliğin içinde acı verici düşüncelerle baş başa olmak iyi değildir. Kasvetli sessizlik merhametlidir, insanı bir örtü gibi kuşatır ve onu binlerce tatlı sözle avutur ama parlak beyaz sessizlik çelik gibi açık ve soğuk göğün altında acımasızdır.
... öyle ya, kim dönüp kendi gölgesine bakardı ki? Gölgesinin sadakatle sürünerek ve sessizce adımlarının arkasından geldiğini hissederdi insan. Bazen bilincine varmadığı bir dilek gibi önünden acele etmediğini de bilirdi ama gölgenin parodi yaparcasına aldığı biçimleri gözlemlemeye ve bu çarpıtılmış şekillerin içinden kendi varlığını seçmeye çalışması çok nadirdi.( Leporella)
Yoksullar çocukların verdiği sadakaya daha çok sevinirler. Çünkü bu onları incitmez. (...) Büyük bir insan sadakayı acıdığı için verir ama çocuğun verdiği sadakada merhamete şefkat de karışır, anlıyor musun?