Ayşe Akgün
@Svella
“Her güne hayatının en güzel günü olması için
şans ver..”
Mark Twain
Ayşe Kulin bu kitapta Atatürk’ün hayatını kronolojik bir biyografi gibi anlatmıyor. Bunun yerine, Atatürk’ün yaşamındaki önemli dönemeçleri, kişiliğini ve insan yönünü çocukluktan başlayarak daha anlatısal ve duygusal bir dille ele alıyor. Özellikle onun yalnızlığı, sorumluluklarının ağırlığı ve bir ülkeyi yeniden kurma sürecindeki iç dünyası hissediliyor.Özel hayatını,pişmanlıklarını hatta öz eleştirisini de Atatürk'e kendi ağzından yaptırması usta bir yazar olduğunu ortaya koyuyor ama bir taraftan da rahatsız edici gerçekten Atatürk’ün düşüncelerini asla bilemeyiz!Kendi düşüncelerini kesin gibi Atatürk’ün ağzından anlatmadı hiç hoş değil başka hayali karakter olsa güzel olabilirdi ama burda asla!!Aşk hayatının özellikle bu kadar üzerinde durulması ve yorumlar saçmalıktı..Böyle zamana da ters algılanabilir ve kullanılabilir..Çok edebi bir eser niteliğinde değil.Teklif üzerine yazmış bu romanı ama çok derine inmeden sanki geçiştirmiş bu bile Atatürk e haksızlık bence..
Kitabın en güçlü tarafı şu:
Atatürk’ü sadece tarih kitaplarında gördüğümüz bir lider olarak değil, düşünen, sorgulayan, fedakârlık yapan ve çoğu zaman yalnız kalan bir insan olarak göstermesi.
Atatürk’ün insani yanlarını ele alması güzel, ne kadar hayatı dramatik ve yalnız olsa da..belki büyük bir Öndere dönüşmesini de bunlar sağladı diye düşünüyorum.Ama Atam keşke çok daha mutlu olsaydı Şu an bile o dönem de aldığı kararlar, devrimler ve ilerici düşünceleriyle ışık tutmayı hatta daha da ileriyi görmeyi başarmış!! Ama bizler emanetini iyi koruyormuyuz orasını düşünmeliyiz!
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Gör Beni, Cumhuriyet’in ilanından sonraki yıllarda, eski ile yeninin çatıştığı bir dönemde geçiyor. Bir yanda hâlâ Osmanlı düzenini geri getirmeye çalışanlar, diğer yanda Atatürk önderliğinde modern Türkiye’ye ayak uydurmaya çalışan bir toplum… Özellikle kadınların görünür olma ve söz sahibi olma mücadelesi kitabın merkezinde.
Savaşta eşini ve oğlunu kaybeden Semiha Hanım, annesi ve dört çocuğuyla Ege’deki köylerinden İstanbul’a tutunmaya geliyor. Aile sevgiyle, emekle ayakta kalıyor. Büyük kız Ayşe dikiş dikerek evi geçindirirken, ortanca kız Ülkü romanın asıl omurgasını oluşturuyor. Ülkü; bitkilerle ilaçlar yapan, ata binen, kaybettiği baba ve ağabeyinin kıyafetlerini giyen, dönemine göre oldukça özgür ve cesur bir karakter.
Küçük kardeşler İlmiye ve Ali okulda başarılı, zeki ve idealist çocuklar. Üst katlarında ise Osmanlı sadrazamı bir babanın, sürgün yıllarından kalan zengin ama modernleşmeye mesafeli ailesi yaşıyor. Onların dünyadan kopuk, uçarı oğlu Selim ile Ülkü’nün yolları kesişiyor. Bu aşk sadece iki kişiyi değil, Selim’in hayata ve dünyaya bakışını da değiştiriyor. Ama kolay bir aşk değil; ikisi de çok şeyle yüzleşmek zorunda kalıyor.
Yan hikâyede İlmiye’nin, okulda başta kavga ettiği Orhan’a duyduğu duygular da sınıfsal farkları ve dönemin gerilimini yansıtıyor.Okul sayfaları sümerlerle ilgili bilgiler ve din tarihiyle olan karşılaştırmalar oldukça çarpıcı ve etkileyiciydi hatta oradan bambaşka ayrı bir roman çıkardı diye düşünüyorum..
Bence Gör Beni, bir aşk romanından çok;Savaştan çıkmış bir milletin hayata tutunma çabası ve cumhuriyeti tanıma çabasında ki bir dönemi, kadınları ve değişimi anlatan güçlü bir hikâye. Sessiz ama derin.Bence herkes okumalı
Hastalıklı Kıskançlık!Polisiye / Gerilim
Jo Nesbo’nun “Kıskanç Adam” adlı kitabı, Norveçli yazarın gençlik yıllarında yazdığı yedi kısa hikâyeden oluşuyor. Her biri, insana en çok acı çektiren duygulardan biri olan kıskançlığın farklı bir yüzünü gösteriyor: aşk, ihanet, intikam, gurur, hatta mesleki rekabet.
Ana hikâye olan kitaba ismini de veren “Kıskanç Adam”da, Yunan adasında yaşayan bir dedektif, kendi kıskançlığının pençesine düşerken bir cinayetin gizemini çözmeye çalışıyor. Nesbo, polisiye gerilimi sadece suçun kim tarafından işlendiğiyle sınırlamıyor; asıl suçun, insanın kendi içindeki karanlıkta gizli olduğunu anlatıyor.
Kitap genel olarak: akıcı, merak uyandırıcı, psikolojik ve zaman zaman ürkütücü derecede tanıdık. Nesbo’nun dili sade ama etkileyici; karakterlerin iç dünyasına ustaca dalıyor. Her öykü, “kıskanmanın” bir duygudan çok, insanın kendini tüketme biçimi olduğunu hissettiriyor.İlerde çok iyi yazar olacağının sinyallerini o zamandan vermiş gayet başarılı kısa polisiye gerilim hikayeleri diyebilirim Harry Hole serisinin devamıni sabırsızlıkla bekliyorum