Ayşe Akgün
@Svella
“Her güne hayatının en güzel günü olması için
şans ver..”
Mark Twain
Açlık duygusu olmasa, yaşamayı sürdüremezdim. İnsan olabildiğince azla yetinmeye alışmak zorunda. Ne kadar az şey istersen o kadar azla yetinebilirsin, gereksinimlerin ne kadar sınırlıysa o kadar iyi.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Distopik bir eser olan bu kitapta gazeteci olan abisi William Blume’den uzun zamandan beri haber alamayan, 19 yaşında ki Anna Blume sonunda kararını verir ve ailesinin tüm itirazlarına rağmen adı bilinmeyen,gidenin dönmediği o ülkeye abisini bulmaya gider.Rahat bir burjuva hayatından gelen Anna, bu ülkeye gelmesiyle tüm değerleri, inançları yerle bir olur. Artık tek amacı vardır; hayatta kalmak! O da hiç kolay bir iş değildir..Bu ülkede üretim durmuş, herşey yok olmuş,insanların yiyeceklerini çöpten aradığı,yine çöpten buldukları eşyaları satarak geçinmeye çalışan insanların yaşadığı bir yer..Hiçbir adli mercinin çalışmadığı,çocukların doğmadığı,hırsızlığın, ölü soyuculuğun, tecavüzlerin, güçlünün güçsüzü yok ettiği insanların bellerine göbek bağı dedikleri iplerle alışveriş arabalarını bağlayıp tüm gün gezip en ufacık kullanılabilecek değerli birşeyleri bulup (kıyafet,saat, ayakkabı,takı…) satarak geçinmeye çalıştığı akılın alamayacağı bir ortam.. İşte bu ortamda Anna nasıl hayata tutunacak? Evine geri dönebilecek mi? Abisini bulacak mı?
Paul Auster’in inanılmaz güzel betimlemeleri ve kurgusuyla sanki o distopik dünyanın içindeymişsiniz gibi hissediyorsunuz kendinizi ve böyle birşeyi düşünmek bile insanı çok ürkütüyor! 1984 ve Körlük’te ki gibi distopik dünyalarda insanların yaşamak için vahşi hayvanlara dönüştüğü ve kurulmuş düzene, ne kadar insanın kendi özüne aykırı da olsa uyum sağlama çabaları ve robotlaşma süreci burada da geçerliliğini sürdürüyor.
Kitabın ilk başlarında o adı bilinmeyen ülke anlatılırken ne , ne değildir kafanız karışıyor bu neden bahsediyor diyorsunuz ama sonra dan Anna’nın devreye girmesi ve arkadaşına gönderdiği mektupta kendi hayatına konu gelince herşey daha akıcı ve anlaşılır hale geliyor.Sonunu açık bırakmaları da ayrıca hoşta benim
Yeryüzünde hayat, kolay şey değildi.
Gökyüzünden hoşlanıyordum ben...
