Kelebeklerin ve arıların arzuladığı bir çiçek olmak varken, sinekleri cezb eden bir bok parçasıydım. Yalnız yaşamak istiyordum, yalnız olunca daha iyi hissediyordum kendimi, daha temiz, ama onlardan kurtulacak kadar zeki değildim. Onlar benim efendilerimdi belki de: şekil değiştirmiş babalarım.
Hiç bir şey söyleme. Mark Twain’in tavsiyesi buydu.
Ağzını açıp bütün şüpheleri yok etmektense, en azından çeneni kapayıp aptal gibi görünmek daha iyidir.