Yağmur yağıyor Ömür hanım...gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına...Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?
Gene de hayatta kalabildimse, hayatta kalmamak da irade gerektirdiği içindir.O bile,elimi ölüme uzatacak güç ya da istek bile yoktu bende.Birkaç şişe ilaç çalsam,merdivene koşsam,çatıya çıksam boşluğa atlasam… Bina sadece iki katlıydı,ama şansım yaver giderse bütün kemiklerimi kırardım…