Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonta ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı? Yaşayışımıza ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmekten ise hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi?
Rövşən Abdullaoğlunun qələmindən oxuduğum ilk əsər idi. Ümumi olaraq bəyəndim, sadəcə dini ideyalara, fikirlərə həddindən çox yer verildiyi üçün sıxdı həmin hissələr məni. Amma fikirlər maraqsız idi deyə yox, sadəcə həddən çox olduğuna görə. Lakin Visam və Villi arasındakı dostluq o qədər təsir etdi ki mənə, anlamaq üçün kitabı mütləq oxumalısınız. İnsanın son aylarını, günlərini yaşaması, amma buna baxmayaraq başqa bir insanı həyata bağlamaq üçün son nəfəsinə qədər çırpınmaq...Əsəri oxuduqdan sonra üz qabığındakı şəklin nə məna ifadə etdiyini çox yaxşı başa düşəcəksiniz.