Tenhauser
@TANHAUSER
Masayı devirme, sahneyi terk etme, kitabı kapatma.
85 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Engin GeçtanFelsefe
Kitabı, bir tavsiye üzerine okumuştum. Yazar Engin Geçtan ı hiç tanımıyordum. Kisisel gelişim tarzı yazılanları öteden beri oldukça iddialı ve gereksiz bulurum. Çünkü bireysel farklılıklardan ötürü, herkesin doğası, sınırları, güçlü ve zayıf yönleri farklı. Bu nedenle, tavsiyeciyi kırmamak adına kitabı edinmiş ve itiraf etmeliyim ki önyargılı bir biçimde yaklaşmıştım. Ancak, bilinen kişisel gelişim kitapları tarzında yazılmamış olduğunu çok kısa bir sürede anladım. Büyük hacimli bir eser değil. Cümleler net, paragraflar akıcı, ifadeler yalın ve anlaşılır. Bununla birlikte, bir o kadar da sürükleyici. Bu kitaptan sonra Geçtan hocayı ve kitaplarını, pekçok ortam ve platformda önerdim. Burada da bu olumlu duygularımı yinelemeyi, bir okur vazifesi addediyorum.
Reklam
Gündüz Vassaf a ait Cennetin dibi ve cehenneme övgü adlı eserlerle, Psikolojik danışma ve Rehberlik Servisinde görevli bir öğretmen arkadaşım sayesinde tanışmıştım . 2009-2011 arasında bir yıldı gibi sanıyorum. Cehenneme övgü yü elime aldığım andan itibaren bir çırpıda bitirdiğimi hatırlıyorum. O zamanlardaki psikolojime çok çok iyi gelmisti. Öyle anlar vardır ya insan, bir el gelip te kilidi kırsın, diyemediklerimi desin, yapamadıklarımı yapsın, anlamlandıramadıklarımı anlamlandırsın, kendi kendime adını koyamadıklarımın adını koysun. Evet, aradığım tüm cevapları Vassaf, tek tek ve yalın bir anlatımla veriyordu. Okudukça mutluluğum arttı ve kederim azaldı. Ancak, sorun şu ki tüm okuma müptelâlarının derdi, paragraflar tükenince kendini gösterdi.
1-Şimdi bunun yerine ne koyacağım?
2-Kitapta uzun uzadıya anlatılan, her cinsten totalitarizme karşı sıkıntı savar bilinç ve davranış biçimine erişebilecek miyim?
3-Yoksa hayat, aynı anlamsız ilişkiler yumağı halinde biteviye sürüp gidecek mi böylece?
Aradan bi 10 yıl kadar geçti sanıyorum. Cevaplarım da bir evet bir de hayır var.
Ama, ilk sorunun cevabı için aralıksız arayışımız devam etmekte. Hangi kitap, duygularımıza daha fazla tercüman olabilir, arıyoruz durmadan....
Fernando Pessoa adına, ilk kez jorge louis Borges in bir kitabında rastladım ve ivedilikle okunacaklar listeme ekledim. Uzun süre kitabını sayıkladım durdum. Çeşitli sohbetlerde lafını açtım ama tanıyana okuyana rastlamadım. Bu vaziyet, 2 yıldan fazla sürdü. Nihayet günlerden bir gün, Pessoa'nın Huzursuzluğun Kitabı ile karşılaştım. Baş ucumda ve okumaksızın en az 3-4 ay öylece durdu. Her görüşümde biraz korku, biraz tedirginlikle, ruhsal huzursuzluğumu hatırlatan bu kitabı, artık gözlüksüz eskisi gibi net göremediğimden, uzun soluklu okumalara eskisi gibi kalkışamadığıımdan, yalnızlığa terk ettim. Neden sonra elime okuma amacıyla alıp ilk satırlarını okumaya başladıktan itibaren, yedi oturumda bitirdim.Şimdi,
1-O, usta bir şair
2-O, bir yapayalnız bir melankolik
3-O, olağanüstü bir gözlemci ve detaycı
4-O, ileri derecede bir Portekiz aşığı. Güneşin doğuşu yada batışı, bir kitap dolusu söz sarf edebilmesine vesile.
5-O, aşağı yukarı hepimizde bulunan genel hastalıktan, geçimini temin için sikişıp kaldığı Moralaes in muhasebeci bürosundaki günlük rutinlerin dışına çıkamayan ama aynı zamanda da Dünyanın en uçsuz bucaksız coğrafyalarını kendine has teknikleriyle dakikalar içerisindeki sessizliğiyle gezip dolaşabilen ve mecburiyetleri karşısında muhasebecideki hesaplar arasında sıkışıp duran bedeninde, katlanarak büyüyen huzursuzluğundan muzdarip.
6-O, aynı anda yüzden fazla karakteri bünyesinde barındıran bir çoğul kişilik.
7-O, saygı duyulası bir insansever. Kimsenin fark bile etmediği bürodaki getir-götürcü çocuğun gidişine yazdığı sitem ifadeleri, ilginç.
8-O, tanrıya savaş açmış gibi görünen ama bence bu duyarlılıkla tanrıya en samimi şekilde yakın olanlardan biri. O, gerçekte salt Tanrı yada din olgusuna değil, bence, büsbütün din-siyaset- dogmatizm üçlemesinin
Reklam