Aşk canın-başın hiçe sayıldığı bir harp bir fitnedir. En büyük korku da sevgilinin cefa oklarına maruz kalmak, acı çekmek falan değil -zira bunlar nimetten sayılır- tard edilmektir.
Sevilmeyenler meğer romanlarda ağlarlarmış; Süheyla ağlayamıyor, sade düşünüyordu: Eğer gözyaşının çıkacak yer bulamayıp da çehrenin içinde birikmesine düşünmek denirse.