Oblomov içini çekti:
Ah! Bu hayat, dedi.
Nesi varmış bu hayatın?
İnsana rahat vermiyor. Başını derde sokuyor.
Ne olur, şöyle bir yatıp uyuyabilsem... Hiç kalkmadan...
Çok sürmez biter..." Öyleyse beni ne diye sürüklüyorsunuz? Ben de çalışırsam iş daha çabuk biter. Neden kendi bindiğin dalı kesiyorsun?" Timothy yavaşça başını saladı. Bilmiyorum belki de akılsızım da ondan.