"Önümüzdeki kış görüşürüz belki" dedi.
Kısa bir etek. Çiçekli bir tişört vardı üzerinde.
"Önümüzde ki" derken bile çoğul konuşmuştu ben de vardım cümle içinde.
Ben;
o kışı, tek yürüdüm.
Sabah uyanınca işe gideceğini bilen biri için,
gündelik hayatın nasıl kabusla eşdeğer olduğunu
bu kitap kadar çarpıcı bir metaforla anlatan başka bir eser tanımıyorum.
(Yanlız çok iyi tanımladım)