"Bizde bir söz vardır" dedi Hacı Murat çevirmene "köpek eşeğe et eşekte köpeğe ot ikram etmiş. İkisi de aç kalmış." gülümsedi, ekledi: "Her halkın adeti kendine güzel."
"Yediden yetmişe tüm Çeçenlerin Ruslara karşı nefretinden söz eden tek kişi yoktu. Çünkü nefret değildi duydukları, onun çok daha ötesinde bir şeydi: Rus köpeklerini insandan saymıyor, bu yaratıkların akıl almaz acımasızlıkları karşısında şaşkınlıkla karışık bir tiksinti duyuyorlardı ve nasıl fareyi, zehirli örümceği, dağdan inen kurtları doğal korunm refleksiyle yok etmek isterlerse, onları da öyle yok etmek istiyorlardı."
Sonunda Dirmit şiir yazmanın bir yolunu buldu. Sözcükleri tek tek kafasının içinden alıp yüreğine koydu. Yüreğini "Güp! Güp!" arttıran sözcüğü hemen kağıda yazdı. Yüreğini attırmayan sözcüğü yüreğinden çekip aldı.