Dostoyevski,nin en aciz hali.naif bir hikaye olmuş.aşkın zayıftan güçlüye akışına şahit oluyoruz.zaten bir kızın kendi aşk hikayesini bir erkeğe anlatması kadar iğrenç bir durum olamaz.ben olsam hikayeyi burada sonlandırırdım.ama dostoyevski biraz da o zamanın ruh durumuyla hikayesine devam etmiş.çünkü çok yalnız ve bundan dolayı çok güçsüz,ya da kendisi böyle hissediyor.aşkın dostluk mu cinsellik mi olduğunu sorguluyor bir bakıma,olaylar dostun aleyhine gelişsede.ama sonuç hüsran.başı da hüsran sonu da yani.en başta dediğim gibi;bir kız başka bir aşk hikayesiyle hayatınıza akıyorsa o hikayeden bişey çıkmaz,tıpkı burada olduğu gibi.ama tabiki dostoyevski tarzı, kurgusu,cümleleri hikayeyi okutuyor.hayatını yalnız yaşayanlar ilham mı alır sinirlenir mi bu hikayeye bilemem.ama hayatını çoklu yaşayanların içini acıtabilir.keyifli okumalar.