Kötü biri olamamak bir yana, herhangi bir şey olmayı da beceremedim. Ne kötü ne iyi, ne alçak ne namuslu, ne kahraman ne de haşerenin biriyim. Şimdi bir yandan köşemde pinekliyor, bir yandan da acı, faydasız bir teselliyle avunuyorum.
Ancak insan, Yaratıcı'sını unutunca kendisini de unutur. Sonra da kainatın kardeşliğini... İnsan ihtiraslarıyla, nefsinin tutkularıyla, günübirlik kaygı ve endişelerle baş bala kaldığında artık kainat ona yabancıdır. Dost değil, düşmandır.