Ayça
@Theialios
25 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Ayça yorumladı.
Mega üzerindeki kitap arşiviyle ilgili kısa bir bilgilendirme yapmam gerekiyor.
Arşivin barındırıldığı Mega.nz’in yıllık abonelik ücretine ciddi bir zam geldi. Bu nedenle mevcut aboneliğimin süresi geçen ay doldu ve şu an arşive yeni eklemeler yapamıyorum.
Arşivi kapatmış değilim. Daha makul maliyetli ve sürdürülebilir bir alternatif arayışı içindeyim. Uygun bir çözüm bulduğumda paylaşımlara kaldığım yerden devam edeceğim.
Bu süreçte anlayış gösteren ve arşivi takip etmeye devam eden herkese teşekkür ederim.
Öyle çok dua aldınız ki...
Reklam
Ayça yorumladı.
Merhaba, bugün bu kitabı biraz eleştireceğim. Katılan olur olmaz, bu yazıcaklarım bir ‘tarihçi’ olarak benim düşüncelerim.
Semerkant romanı malum çok popüler bir kitap. Ben popüler olan kitapları pek
Ben neden incelemeleri göremiyorum günceedim ama bende sadece "edebiyat" yazılı bir etiket görünüyor
Ayça yorumladı.
- Roman Hayri İrdal’ın benliğinin çeşitli versiyonlarını ve iç mücadelesini anlatıyor denebilir.
- Tanpınar, romanda simgelerle dopdolu bir alt metin sunuyor. Simgelerin karşılığını bulduğunuzda üst metne ulaşmış oluyorsunuz.
- Örneğin alt metindeki “şark” simgesinin “ev” ve “annenin varlığı”na gönderme yaptığı, “kitaplar” simgesinin kadın giysilerine gönderme yaptığı ve bozuk saatler simgesinin bedensel ahenksizliğe gönderme yaptığını akılda tutarak üst metne ulaşabiliyorsunuz.
- Hayri İrdal’ın annesinin “mübarek” adını verdiği ayaklı bir saat var. Saat düzenli çalışmıyor. Dr. Ramiz, Mübarek isimli saat hakkında değerlendirme yaparken, “bozuk” ve “bakımsız” diyor.
- Hayri İrdal iyileşip eve döndüğünde saat de “tertemiz, pırıl pırıl, bütün azametiyle kurulmuş” sağlıklı olarak çalışmaya başlıyor. Dolayısıyla Dr. Ramiz’in Mübarek hakkında konuştuğunda aslında Hayri İrdal hakkında konuştuğunu anlıyoruz.
- Hayri İrdal, “saat”in ta kendisidir. Hayri İrdal kendi varoluş hissiyatını saat üzerinden anlatır: “Saat kıskanılmaz… Eşya kıskanılır mı hiç? Başkasının olsa anlarım. Kendi malını insan kıskanmaz; belki beğenmez, bakar, atar, satar, yakar, mahveder, amma…”
- Tüm bu tespitlerden sonra aklıma şöyle bir soru geliyor: Neden yazarlar, SAE’de olduğu gibi simgelerle dolu bir alt metin oluşturarak, okuyucularından üst metni bulmalarını beklerler.
Acaba, toplumda böyle simgelerle dolu hayatlar mı gözlemlerler de, böyle metinler oluştururlar?
Cevabı sizde!
Kitapla ilgili incelemeleri okuyayım dedim. Denk geldiklerimin çoğuna kitabı anlamamış herhalde dedim bazılarına ne alaka dedim :) hepsi yüzlerce beğeni almış. Kayda değer bir incelemenin 7 beğeni almış olması üzdü.
Boşverin Ayça Hanım. Edebiyat toplumumuzun geneli, içeriği anlamayı onikiden vurmak yerine “ben okuyorum” havalarında. Kumaşımız bu! Bu durum değişene kadar sanırım bekleyeceğiz.
Onur verici yorumunuz için teşekkür ederim.