Theuzlasir

@Theuzlasir·
·
sabitlendi
İnsan ağlaması gereken yerde ağlayamıyor, acı çekmesi gereken yerde en derinine kadar acısını çekemiyor, sevmesi gerektiğinde sevemiyorsa; bir sürüyle beraber yaşayıp beraber yürüyorsa, bir sürü gibi ağlıyor, bir sürü gibi seviyorsa, ne gereği var toprağa kök salmanın, bırakalım kendimizi bir çalılık olalım, yeşermeden yok olalım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Miras alınan sadece kan değil midir acaba? İnsan yaşantı ve tecrübeleri de mi miras alır? Elbette her şey rahatlıkla açıklanabilir, tabii eğer "tesadüf" olarak kabul edilirse.
Sadece şunu söyleyebilirim
Bazı varlıklar vardır ki onlara bakmak bile insanın kanını dondurmaya yeter; şöyle söyleyeyim size anlayın: daha da korkuncu, görünmeyecek kadar yakın olması! sonra o feci korkuya, körlüğün savunmasızlığından kaynaklanan dehşet duygusu eklenir bir de
Bugün ben, eski gücümün yıkıntısından başka bir şey değilim. Yalnızca bugün, artık neye karşı savaştığımı biliyorum!
Ne düşünüyorsunuz?
Her şeyden önce şunu: insan zekasının içine gizlenmiş bazı hazineleri çıkarabilmek için mutsuzluk gerekiyor barutun patlaması için basınç gerekir hapislik oraya buraya dağılmış olan yeteneklerimi tek bir noktaya topladı dar bir alanda bir araya geldi bilirsiniz işte bulutlar çarpıştığında elektrik oluşur elektrikten Şimşek şimşekten de Işık doğar