Simge
@Thimbletack
var olmanın sonuna kadar koşmalı
ağaçla tanrının buluşma yerine varmalı.
Her şeye karşın, gene de, insana olan inancı elden bırakmadan, sevgiye, akla, hoşgörüye sığınmış olarak bağırıp sormak: Neden susuluyor? Neden karşı çıkılmıyor? Neden? Korkuluyor mu? Bizi pıstıran ne? Yüreğimizdeki coşkuyu, sevinci, aşkı, kim söndürdü? Ölü toprağı deniyor. Aklımıza, fikrimize kim serpti bunu?
Sayfa 112
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
ellerimle diktiğim böğürtlen ağacının dallarını
tanrıyla kırıyorum şimdi
ve insanlığı karıştırıyorum kanıma
kan damlayan bulutların altında
arşı şehrinliyorum saatte 120 km hızla
Sayfa 25 - 'zamanda sürüklenen bir harf yığınının yaratılışı'
kenetlenen kanatlardan koparak süzülüşüm
kaçıncı beni yaratıyor farkında değilim
(...)
tek bir potada eritmek istediklerimle
akıyorum kaldırım taşlarının arasından
akiyorum ve
son buluyor kanatsızlara kenetlenmiş süzülüşüm
Sayfa 23 - 'ultrason kağıtlarına verilmiş ültimatomlar'
birazdan vardiya değişir, kuşların çığlığı karışır kanıma
şahit olur şehrin tüm sokakları bu huzursuzluğa
yıkmak zorlaştığında tabuları, kucak açar sana tabutlar
yıkılan düzenlerde yeşerir çürüyen her umut
Sayfa 21 - 'arkhe problemine çözüm bir ölüm'