Tunalı
@Tinaty
“Okumak özgürlüktür.”
Hiç olmazsa tek bir insanla, sanki kendi kendimleymişim gibi her şeyi konuşmak istiyorum.
"Yüzünüz efendim,tıpkı kitaplar gibidir onda insanlar pek çok şey okuyabilirler."
Öğretmen
Lisans
53 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dokunmadan Yaşayan Ölü İnsanlar
Nermin Yıldırım Dokunmadan isimli eserinde suçluluk duygusunun insanı nasıl yalnızlaştırdığını ve insanın kendisiyle ve başkalarıyla kurduğu temasın hayatı anlamlı kılan en önemli şeylerden biri olduğunu anlatan, psikolojik yönü güçlü bir roman.
Kitapta ölüm haberini alan ve ölüm haberini aldıktan sonra tekrar bir mucizenin gerçekleşmesiyle ölmeyeceğini öğrenen bir kadın, Adalet, anlatılıyor. Adalet pek iletişim kurmayı beceren,sosyal bir insan değil; hatta asosyal, diğer insanlardan farklı. Belki de kimilerinin "deli" diye nitelendirdiği bir insan.
Küçüklükten beri her konuda, her zaman hep kendini suçlamış. Ölmeyeceğini öğrendikten sonra çocukluğunu düşünüp, küçükken Mahsum isimli bir çocuğun ayıcığını elinden zorla alıp ona geri vermeyişini hatırlıyor ve ilk günahının bu olduğunu düşünüyor. Bu yüzden Mahsum isimli çocukluk arkadaşını bulmak için yola çıkıyor.
(Bundan sonraki bölümler spoiler içeriyor)
Yolda Sadi Seber diye bir adamla tanışıyor. Sadi Seber'le hikâyenin sonunda aslında birbirlerini, birbirlerinin kalp kırıklıklarını iyileştirebilecek gibi hissediyorlar.
Adalet ölümden mucizevi bir şekilde kurtulmuş. Fakat uzun zaman geçip artık Mahsum'a ayıcığı vermeye gittiğinde, Mahsum zaten kafası çok yerinde olan bir adam değil. Fakat ayıcığı görünce agresifleşiyor. "Başka oyuncaklarla oyna, bunu ver." falan diyor. Adalet'in elinden çekiyor ayıcığı ve o sırada Adalet'in kafasını yere vuruyor. Ayıcığı da Mahsum şömineye atıyor ve ayıcık yanıyor.
Ayıcık yanarken sanki Adalet de yanıyor. Çünkü Adalet o kadar yalnız ki onun en iyi arkadaşı o ayıcık. Buna rağmen kendini suçlu hissettiği için yıllar sonra, aradan 20 yıldan fazla zaman geçmiş olmasına rağmen, o ayıcığı getirmiş.
Adalet, mucizevi şekilde ölümden kurtulduktan sonra daha farklı bir
Reklam
dokunarak yaşamak
𝖲̧𝗂𝗆𝖽𝗂 𝖻𝗎𝗋𝖺𝖽𝖺𝗇 𝖻𝖺𝗄ı𝗇𝖼𝖺 𝗎𝗓𝗎𝗇 𝖻𝗂𝗋 𝖻𝗈ş𝗅𝗎ğ𝖺 𝗒𝖺𝗓ı𝗅𝗆ış 𝗄ı𝗌𝖺 𝗁𝗂𝗄â𝗒𝖾𝗅𝖾𝗋 𝗀ö𝗋ü𝗒𝗈𝗋𝗎𝗆 𝗌𝗂𝗓𝗂𝗇 𝗈𝗋𝖺𝖽𝖺. 𝖤𝗅 𝗒𝖺𝗓ı𝗌ı𝗒𝗅𝖺, 𝗄𝖺𝗁𝗄𝖺𝗁𝖺𝗒𝗅𝖺 𝗏𝖾 𝗀ö𝗓𝗒𝖺şı𝗒𝗅𝖺. 𝖠𝗋𝗍ı𝗄 𝖺𝗇𝗅ı𝗒𝗈𝗋𝗎𝗆; 𝗂𝗇𝗌𝖺𝗇 𝗀ö𝗋𝗄𝖾𝗆𝗅𝗂 𝗀ü𝗓𝖾𝗅𝗅𝗂ğ𝗂𝗇𝗂 öğ𝗋𝖾𝗇𝖾𝗋𝖾𝗄 𝖻𝗂𝗅𝖾𝗆𝗂𝗒𝗈𝗋. 𝖭𝖾 𝖽ü𝗇𝗒𝖺𝗇ı𝗇 𝗇𝖾 𝖽𝖾 𝗄𝖾𝗇𝖽𝗂𝗌𝗂𝗇𝗂𝗇. 𝖪𝖺𝗅𝖻𝗂𝗇 𝗍𝖾𝗋𝖺𝗓𝗂𝗌𝗂, 𝗒𝗂𝗍𝗂𝗋𝗂𝗅𝗆𝖾𝗆𝗂ş 𝗁𝗂ç𝖻𝗂𝗋 ş𝖾𝗒𝗂𝗇 𝗄ı𝗒𝗆𝖾𝗍𝗂𝗇𝗂 𝗁𝖺𝗄𝗄ı𝗒𝗅𝖺 ö𝗅ç𝖾𝗆𝗂𝗒𝗈𝗋.
𝖮𝗒𝗌𝖺 𝖻𝗂𝗋 𝖻𝗂𝗅𝗌𝖾𝗇𝗂𝗓... 𝖠𝗁, 𝖻𝗂𝗋 𝖻𝗂𝗅𝗌𝖾𝗇𝗂𝗓...
𝖡𝗂𝗋𝖻𝗂𝗋𝗂𝗇𝖾 𝖽𝗈𝗄𝗎𝗇𝖺𝗇 𝖾𝗅𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓, 𝖻𝗂𝗋 𝗄𝗂𝗍𝖺𝖻ı 𝖺𝗋𝖺𝗅𝖺𝗒𝖺𝗇 𝗉𝖺𝗋𝗆𝖺𝗄𝗅𝖺𝗋ı𝗇ı𝗓, ş𝖺𝗋𝗄ı 𝗌ö𝗒𝗅𝖾𝗒𝖾𝗇 𝖽𝗎𝖽𝖺𝗄𝗅𝖺𝗋ı𝗇ı𝗓, 𝗂𝗇𝖼𝖾 𝗍𝖾𝖻𝖾𝗌𝗌ü𝗆𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓, ç𝗂ç𝖾𝗄𝗅𝗂 𝗌𝖾𝗏𝗂𝗇ç𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓, 𝗌𝖾𝗏𝖾𝖼𝖾𝗇 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗅𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓, 𝗄ı𝗋ı𝗅𝗀𝖺𝗇 𝗄𝖺𝗅𝗉𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓𝗅𝖾; 𝗌𝗂𝗌𝗅𝖾𝗋𝗂, 𝗌𝖺𝗁𝗂𝗅𝗅𝖾𝗋𝗂 𝖽ö𝗏𝖾𝗇 𝗄ö𝗉ü𝗄 𝗄ö𝗉ü𝗄 𝖽𝖺𝗅𝗀𝖺𝗅𝖺𝗋ı𝗒𝗅𝖺, 𝖺𝗋𝖽ıç 𝖺ğ𝖺ç𝗅𝖺𝗋ı, ö𝗍ü𝖼ü 𝗄𝗎ş𝗅𝖺𝗋ı, şaş𝗄ı𝗇 𝗌𝗂𝗇𝖼𝖺𝗉𝗅𝖺𝗋ı, 𝗌𝖺𝖻𝖺𝗁 𝗌𝖾𝗋𝗂𝗇𝗅𝗂𝗄𝗅𝖾𝗋𝗂, öğ𝗅𝖾𝗇 𝗀ü𝗇𝖾ş𝗅𝖾𝗋𝗂, 𝖺𝗄ş𝖺𝗆 𝗋𝖺𝗄ı𝗅𝖺𝗋ı, 𝗄ı𝗋𝗆ı𝗓ı 𝗄𝗂𝗋𝖺𝗓𝗅𝖺𝗋ı, 𝗋𝖾𝗏𝗇𝖺𝗄𝗅ı 𝗒ı𝗅𝖽ı𝗓𝗅𝖺𝗋ı, 𝗁𝖾𝗋 𝖽𝖾𝖿𝖺𝗌ı𝗇𝖽𝖺 𝗆𝗎𝗁𝖺𝗄𝗄𝖺𝗄 𝗌𝖺𝖻𝖺𝗁𝖺 𝗄𝖺𝖽𝖺𝗋 𝗎𝗓𝖺𝗇𝖺𝗇 𝗀𝖾𝖼𝖾𝗅𝖾𝗋𝗂𝗒𝗅𝖾 𝖽ü𝗇𝗒𝖺...
𝖭𝖾 𝗀ü𝗓𝖾𝗅𝗌𝗂𝗇𝗂𝗓.
𝖪𝖺𝗁𝗋𝖺𝗆𝖺𝗇, 𝗄𝗈𝗋𝗄𝖺𝗄, ş𝖾𝖿𝗄𝖺𝗍𝗅𝗂, 𝖺𝗁𝗆𝖺𝗄, 𝗀𝖾ç𝗂𝖼𝗂. 𝖠𝗓 𝗌𝗈𝗇𝗋𝖺 𝖾𝗋𝗂𝗒𝖾𝖼𝖾𝗄 𝖻𝗂𝗋 𝗄𝖺𝗋 𝗍𝖺𝗇𝖾𝗌𝗂 𝗄𝖺𝖽𝖺𝗋 𝗀𝖾ç𝗂𝖼𝗂, 𝖺𝗆𝖺 𝗇𝖾 𝗀ü𝗓𝖾𝗅𝗌𝗂𝗇𝗂𝗓.
𝖡𝗂𝗋 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗍ı𝗆 𝖽𝖺𝗁𝖺 𝗈𝗅𝗌𝖺, 𝗄𝗈𝗋𝗄𝗆𝖺𝖽𝖺𝗇 𝖽𝗈𝗄𝗎𝗇𝗆𝖺𝗄 𝗂ç𝗂𝗇 𝗒𝖺ş𝖺𝗋𝖽ı𝗆 𝗈𝗇𝗎. 𝖡𝗂𝗋 𝗄𝖾𝗄𝗅𝗂𝗄 𝖻𝖾𝗌𝗅𝖾𝗋𝖽𝗂𝗆 𝖾𝗅𝗅𝖾𝗋𝗂𝗆𝗅𝖾, 𝗏𝖺𝗋𝗌ı𝗇 𝗎ç𝗌𝗎𝗇 𝗌𝗈𝗇𝗎𝗇𝖽𝖺. 𝖡𝗂𝗋 ç𝗂ç𝖾𝗄 𝖻ü𝗒ü𝗍ü𝗋𝖽ü𝗆, 𝗏𝖺𝗋𝗌ı𝗇 𝗌𝗈𝗅𝗌𝗎𝗇 𝗌𝗈𝗇𝗎𝗇𝖽𝖺. 𝖡𝗂𝗋 𝗈𝗆𝗎𝗓 ı𝗌ı𝗍ı𝗋𝖽ı𝗆, 𝗏𝖺𝗋𝗌ı𝗇 𝗀𝗂𝗍𝗌𝗂𝗇 𝗌𝗈𝗇𝗎𝗇𝖽𝖺.
𝖣𝗈𝗄𝗎𝗇𝗎𝗋𝖽𝗎𝗆.
𝖡𝖾𝗇 𝖾𝗋𝗂𝗒𝖾𝗇𝖾 𝖽𝖾𝗄, 𝗈 𝖾𝗋𝗂𝗒𝖾𝗇𝖾 𝖽𝖾𝗄, 𝖻𝗂𝗓 hiçleşip 𝗄𝖺𝗋ışı𝗇𝖼𝖺𝗒𝖺 𝖽𝖾𝗄 𝖻𝗎 𝖽𝖾𝗋𝗂𝗇 𝖻𝗈ş𝗅𝗎ğ𝖺 𝖽𝗈𝗄𝗎𝗇𝗎𝗋𝖽𝗎𝗆.
𝖠𝗆𝖺 𝗒𝗈𝗄 𝖻𝗂𝗋 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗍ı𝗆 𝖽𝖺𝗁𝖺.
𝖡𝗂𝗋 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗍 𝖽𝖺𝗁𝖺 𝗒𝗈𝗄.
Ölüm
𝖡𝗎𝗋𝖺𝖽𝖺𝗇 𝖻𝖺𝗄ı𝗇𝖼𝖺 𝗍𝗎𝗁𝖺𝖿 𝖻𝗂𝗋 𝗁𝖺𝖿𝗂𝖿𝗅𝗂ğ𝗂 𝗏𝖺𝗋 𝖽ü𝗇𝗒𝖺𝗇ı𝗇.𝖧𝗂ç𝖻𝗂𝗋 𝖺𝗍𝖾ş 𝗌𝗈𝗇𝗌𝗎𝗓𝖺 𝖽𝖾𝗄 𝗒𝖺𝗇𝗆ı𝗒𝗈𝗋. 𝖡𝗂𝗅𝗌𝖾𝗒𝖽𝗂𝗇 𝖻𝗎𝗇𝗎, ö𝗅ü𝗅𝖾𝗋𝖾 𝖺ğ𝗅𝖺𝗆𝖺𝗓𝖽ı𝗇 𝗁𝗂ç. 𝖠𝗆𝖺 𝗓𝖺𝗍𝖾𝗇 𝗂𝗇𝗌𝖺𝗇, 𝗀𝗂𝖽𝖾𝗇𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇 𝖺𝗋𝖽ı𝗇𝖽𝖺𝗇 𝖾𝗇 ç𝗈𝗄 𝗄𝖾𝗇𝖽𝗂 𝗄𝖺𝗅ışı𝗇𝖺 𝖺ğ𝗅ı𝗒𝗈𝗋.
Olan ve Hayal
𝖧𝗂ç𝖻𝗂𝗋 ş𝖾𝗒𝗂𝗇 𝖺𝗌𝗅ı, 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗅𝗂 𝗄𝖺𝖽𝖺𝗋 𝗀ü𝗓𝖾𝗅 𝖽𝖾ğ𝗂𝗅𝖽𝗂𝗋. 𝖸𝗈𝗄𝗌𝖺 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗅𝗅𝖾𝗋𝗅𝖾 𝗈𝗅𝗆𝖺𝗄 𝗒𝖾𝗋𝗂𝗇𝖾 𝗀𝖾𝗋ç𝖾𝗄𝗅𝖾𝗋𝗂 𝗄𝗈ş𝖺𝗋𝖽ı𝗄. 𝖡𝗂𝗋 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗅, 𝗀𝖾𝗋ç𝖾𝗄𝗅𝖾ş𝗍𝗂ğ𝗂 𝖺𝗇ı𝗇 𝗌𝗎𝗇𝖺𝖻𝗂𝗅𝖾𝖼𝖾ğ𝗂𝗇𝖽𝖾𝗇 𝗄𝖺𝗍𝖻𝖾𝗄𝖺𝗍 𝖿𝖺𝗓𝗅𝖺 𝗆𝗎𝗍𝗅𝗎𝗅𝗎𝗄 𝗏𝖾𝗋𝗂𝗋 𝗂𝗇𝗌𝖺𝗇𝖺.𝖧𝖺𝗒𝖺𝗅 𝗄ı𝗋ı𝗄𝗅ığı𝗒𝗅𝖺 𝗒𝖺𝗋𝖺𝗅𝖺𝗇𝗆𝖺𝗇ı𝗇 𝖾𝗇 𝗄𝖾𝗌𝗍𝗂𝗋𝗆𝖾 𝗒𝗈𝗅𝗎𝖽𝗎𝗋, 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗅𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇 𝗉𝖾ş𝗂𝗇𝖽𝖾𝗇 𝗄𝗈ş𝗆ak.
Reklam