“İçlerinde, cimriliği ve parası çalınacak korkusuyla, ölmüş anneleri uyanmıştı. Para ölümü zehirlerse, ölümden bir tek öfke çıkar. Tabutların üzerinde insanlar dövüşür.”
Çünkü örnek olmak yeryüzünde insanları birbirine bağlayan en güçlü bağdır; her eylem, başkalarında doğruyu bulma, adalet ve hak isteği doğurur ve bu istek onu daldığı düşlerden uyandırıp eyleme yönlendirir.
Halkıyla gurur duyuyordu. Yıllardır savaştan savaşa koşan, cephelerde yitip giden, düşmanın soğuk nefesiyle burun buruna gelip canını zor kurtaran, ölen, sakat kalan ama hiç yılmayan Türk halkı…
Ne zaman bitecekti bunca çile?
Mustafa Kemal’in benzi sapsarıydı, iyice zayıflamıştı.
“Çanakkale demek, vatan demek izzettin,” dedi.
“Burası elden giderse istanbul da gider. Vatan elden giderse yaşamamın zaten anlamı kalmaz.”