#299772782
Kitabı okuyanlar bilir; bu cümleyi kuran karakter dünyadan izole, kapalı bir yerde yaşıyor ve dışarıyla kurabildiği tek sağlıklı bağlantı ona gelen
Dokunmadan yaşanabilir mi hayat? İnsanlara temas etmeden, gerektiğinde elini omuza atıp "seni görüyorum", " seni duyuyorum" demeden? Acıların içinden geçip ses çıkarmadan,susarak
Artık anlıyorum, insan görkemli güzelliğini ölene dek bilemiyor. Ne dünyanın ne kendisinin. Kalbin terazisi, yitirilmemiş hiçbir şeyin kıymetini hakkıyla ölçemiyor.