Akşam sızıyor aralık kapıdan
Aralık kapıdan ayrılık sızıyor
Bir hançer gibi gölgelerin ucunda
Bırakıp aynı saatlerde aynı kederleri
Üşüyen odalarına yalnızlığın
Her gün biraz daha ağır
Anılar sızıyor aralık kapıdan
Yıllar... ki içinde binlerce düş ölüsü
Koparıp götürdü kimlerden neleri...
Sesler, yüzler, yerleri
Bir yara gibi sızlayan dokunuşlar
Her biri bir ömre değen
Yıllar sızıyor aralık kapıdan...
Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık. Kimse bir başkası için kederlenmiyor. Birbirine ihtiyacı olanlar özenle uzak duruyor birbirinden. Küçücük çocuklar bile yalnızlığın bilimini yapıyor. Dilinde bir özürle konuşur oldu insanlar. Kimse sevdiğine vakit ayırmıyor.