Ziya

Müziğe rağmen ev, beni duvarları arasında hapseden bir hapishane gibiydi. Bu yenilmişlik duygusuyla mücadele et mek istiyordum, yenildiğimi hissetmekten nefret ediyordum. Öte yandan, var olduğunu sandığım küçücük iradem ve isteğim bile bir anda uçup gidiyordu. Yeni bir günle daha yüzleşme düşüncesinden hoşlanmıyordum. En kötüsü de sakatlığımın gerisinde aptalca, zalimce, duyarsızca bir şeylerin olduğunu hissetmeye başlamıştım. Tanrı'yı düşünsem de yalnızca öfkeyle yapıyordum bunu. Her gece diğerleriyle birlikte dua ediyordum ama bunu ezberden söylediğim şeylere hiçbir duygu ya da düşüncemi katmadan yapıyordum. Büyüdükçe Tanrı bile benden uzaklaşıyordu sanki.

Reklam

Ziya

"Neyim ben?" diye sordum kendime orada otururken. Tanrı'nın şakalarından biri sadece!

Ziya

Artık çocuk olmadığımı biliyordum ama "yetişkin" de değildim. Çocukluğun neşeli umursamazlığı ve yetişkinliği acısı ile hayal kırıklığı arasında asılı kalmıştım. Eskisi gibi umursamaz ve mutlu olmak istiyordum; ama çocukluğun sona erdiğini biliyordum.

Takip Önerileri

Ziya

Gözlerimden çok zihnimle görüyordum. Bazen saatlerce odamda kalıyor, resim ya da başka bir şey yapmadan sade ce oturuyor, kendi dünyama, sıradan hayatımı oluşturan her şeyin ötesine dalıyordum. Bu gündüz düşlerinden birine daldığımda, başka her şeyi unutuyordum: aşağıdaki havasız küçük mutfaktan gelen yüksek sesleri, kapının önündeki basamaklarda oturup armonika çalmaya çalışan Peter'ı, radyoda çalan caz müziğini, sokaktan geçen eskicinin cırtlak sesini. Bunların hepsi eriyip hafifleyerek tek bir bulanık sese dönüşüyordu; sonra yavaş yavaş başka hiçbir şey duymaz, başka hiçbir şey görmez oluyordum. Odada öylece oturup düşünüyordum...

Ziya

"Dene," dedi. Başımı salladım ve homurdanarak yeterince iyi olmadığım gibisinden bir şeyler söyledim. "Saçmalama," dedi. "Dâhi olmana gerek yok. Dene yeter!"

Edebiyat