"Bunları at ve tekrar başla," dedi. "Artık yapabilirsin, biliyorum. Hepimiz yazılarımızı tekrar tekrar yazmışızdır, çoğu zaman da umutsuzluğa kapılarak; ama sonunda doğruyu bularak. Üçüncüde başarırsın."
Gülmeye çalıştım ama aslında işe yaramaz yazılarımdan dolayı kendime küfür ediyordum. Bir türlü doğru dürüst yazamayacak mıydım ben?
anlatmaya başlamadan önce düşüncelerim gayet netken, anlatmaya başladığımda bulanıklaşıyor, zihnimde rüzgârda uçuşan yapraklar gibi dağılıyorlardı. Hepsini toparlıyor ve devam ediyordum. Kafa karışıklığım yüzünden aklımı kaçıracaktım.
Eski paltomu tekrar giymiştim sanki. Her şey aynıydı. Eski yaşayışıma, eski düşünce biçimime öfke duyuyordum. Uğruna yaşayacağım bir şeyler istiyordum ama hiçbir şey yoktu. Hayatımın bir amacının, bir değerinin olmasını istiyordum. Ama yoktu. Boş ve anlamsız bir hayattı benimki. İçimin çekildiğini hissediyordum; bulamayacağım bir şeyi arıyor, tutamayacağım bir şeye uzanıyor gibiydim.