Saburo
@Tsugumo
Ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum. O zaman korku neden?
- Epikür
"Korkularımızın bir başkası da buydu: Yaşam'ın Edebiyat gibi çıkmayacağı korkusu. Ana babalarımıza bir bakın, Edebiyat'ın malzemesi miydi onlar? En iyi olasılıkla, gerçek, hakiki, önemli şeylerin olabileceği toplumsal bir arkaplanin parçası olarak, seyirci ve izleyici durumuna özlem duyabilirlerdi onlar. Neler gibi? Edebiyatın sözünü ettiği şeyler gibi: aşk, seks, ahlak, dostluk, mutluluk, ıstırap, ihanet, zina, iyi ve kötü, kahramanlar ve kötü adamlar, suç ve masumiyet, hirs, güç, adalet, devrim, savaş, babalar ve oğullar, anneler ve kızlar, topluma karşı birey, başarı ve başarısızlık, cinayet, intihar, ölüm, Tanrı. Ve tahıl ambarı baykuşları. Elbette, başka tür edebiyatlar da vardı -kuramsal, kendine gönderme yapan, gözü yaşlı bir özyaşamöyküsellik içeren- ama bunların hepsi de sadece entelektüel mastürbasyondan ibaretti. Gerçek edebiyat, başkahramanların eylemlerinde ve düşüncelerinde gösterildiği gibi, psikolojik, duygusal ve toplumsal hakikatle ilgiliydi; roman zaman içinde geliştirilmiş kahramanla ilgiliydi."
Reklam
"Bundan başka, gençken, yaşın getireceği olası acıları ve kasvetleri öngörebileceğinizi düşünürsünüz. Kendinizi tek başınıza, boşanmış, dul kalmış olarak hayal edersiniz; çocuklar sizden uzakta büyümekte, dostlar ölmektedir. Statü kaybını, arzu kaybını ve arzulanabilirliğin kaybını hayal edersiniz. Daha da öteye gidip kendi yaklaşan ölümünüzü, çevrenize hangi dostlarınızı toplarsanız toplayın ancak tek başına yüzleşilebilen ölümü düşünebilirsiniz. Ama bütün bunlar ileriye bakmak oluyor. Yapmayı başaramadığınız şey, ileriye bakmak ve sonra da kendinizi o gelecek noktasından geriye bakarken hayal etmek. Zamanın getirdiği yeni heyecanları öğrenmek. Sözgelimi, hayatınıza tanık olanlar azalırken, şimdi ya da bir zamanlar ne olduğunuz hakkında daha az doğrulama, dolayısıyla daha az kesinlik olduğunu keşfetmek. Düzenli olarak kayıtlar tutmuş olsanız bile-sözcükler, sesler ve resimlerle yanlış türden bir kayıt tutma işine girişmiş olduğunuzu fark edebilirsiniz."
İngiliz yazar 
Julian Barnes'ın Man Booker ödülü kazandığı 2011 çıkışlı romanı.
Hikaye, Tony Webster adında yaşlı bir adam üzerinden, hafızanın -geçmişe giderek- ne kadar kaygan bir zemin olduğunu ve insanın kendi geçmişini nasıl bir kurgu inşa ettiğini üzerine derinlikli bir sorgulama sunuyor..
Yazar Barnes, anlatısını kurarken ingiliz orta sınıfının duygusal tutukluğunu ve entelektüel kibrini ustalıkla kullanır. Gençlik döneminde kurulan sıkı arkadaşlıklar, bu dostlukların içine sızan gizli rekabetler ve idealize edilen "zeka" kavramı, kitabın felsefi damarını besliyor.
Özellikle Adrian Finn karakteri üzerinden yürütülen varoluşsal tartışmalar, hayatın anlamını ve rasyonaliteyi birer takıntı haline getiren genç dimağların trajediye ne kadar yakın durabileceğini gösteriyor. Arkadaşlığın burada sadece bir paylaşım alanı değil, aynı zamanda karakterlerin birbirini aynaladığı ve kendi yetersizlikleriyle yüzleştiği bir sınav alanıdır. Aşk ve ilişkiler romanın duygusal yükünü taşırken, Tony'nin geçmişte yaşadığı bir gönül yarasının yıllar sonra nasıl bir vicdan azabına ve merak unsuruna dönüştüğünü izleriz.. Barnes, yasak aşk veya toplumsal tabular gibi temaları açık bir skandal olarak değil, sessizce büyüyen ve yıllar sonra patlak veren birer sarsıntı olarak işliyor. Roman boyunca aile dinamikleri, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen ama içinde büyük sırlar ve pişmanlıklar barındıran yapılar olarak tasvir edilmiş. İntihar teması ise sadece duygusal bir çöküşten ziyade, neredeyse felsefi bir tercih ve mantıksal bir sonuç olarak tartışmaya açılır; bu da İngiliz edebiyatındaki o rasyonel soğukkanlılığın en uç örneğidir. Yasak bir yakınlaşmanın veya geçmişteki sert bir mektubun yıllar sonra nasıl bir yıkıma yol açabileceği, yazarın açıkk üslubuyla bir "zaman ve sonuç" deneyine
Julian Barnes'ın Man Booker ödülü kazandığı 2011 çıkışlı romanı.
Hikaye, Tony Webster adında yaşlı bir adam üzerinden, hafızanın -geçmişe giderek- ne kadar kaygan bir zemin olduğunu ve insanın kendi geçmişini nasıl bir kurgu inşa ettiğini üzerine derinlikli bir sorgulama sunuyor..
Yazar Barnes, anlatısını kurarken ingiliz orta sınıfının duygusal tutukluğunu ve entelektüel kibrini ustalıkla kullanır. Gençlik döneminde kurulan sıkı arkadaşlıklar, bu dostlukların içine sızan gizli rekabetler ve idealize edilen "zeka" kavramı, kitabın felsefi damarını besliyor.
Özellikle Adrian Finn karakteri üzerinden yürütülen varoluşsal tartışmalar, hayatın anlamını ve rasyonaliteyi birer takıntı haline getiren genç dimağların trajediye ne kadar yakın durabileceğini gösteriyor. Arkadaşlığın burada sadece bir paylaşım alanı değil, aynı zamanda karakterlerin birbirini aynaladığı ve kendi yetersizlikleriyle yüzleştiği bir sınav alanıdır. Aşk ve ilişkiler romanın duygusal yükünü taşırken, Tony'nin geçmişte yaşadığı bir gönül yarasının yıllar sonra nasıl bir vicdan azabına ve merak unsuruna dönüştüğünü izleriz.. Barnes, yasak aşk veya toplumsal tabular gibi temaları açık bir skandal olarak değil, sessizce büyüyen ve yıllar sonra patlak veren birer sarsıntı olarak işliyor. Roman boyunca aile dinamikleri, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen ama içinde büyük sırlar ve pişmanlıklar barındıran yapılar olarak tasvir edilmiş. İntihar teması ise sadece duygusal bir çöküşten ziyade, neredeyse felsefi bir tercih ve mantıksal bir sonuç olarak tartışmaya açılır; bu da İngiliz edebiyatındaki o rasyonel soğukkanlılığın en uç örneğidir. Yasak bir yakınlaşmanın veya geçmişteki sert bir mektubun yıllar sonra nasıl bir yıkıma yol açabileceği, yazarın açıkk üslubuyla bir "zaman ve sonuç" deneyine
4/10
26 saatte okudu
·Okunma: 05 Ocak 2026 16:47
·2026 2. kitabı
Reklam