Tuğba
@Tugbaplt_
İnstagram/ @kendimceblog_
“Ağlamak istediğinde ağlaman lazım. Yüreğin ağlıyorsa, sen de ağlamalısın, böyle böyle yavaşça iyileşiyor insan.”
“Mutluluğun sırrı budur, yavaşlıktır.”
Her ne kadar kitapta geçen bu minik anlamlı sözden de yola çıkarak, yavaşça okuyup sindirmeye çalışsam da her güzel şey gibi bu kitabın da sonuna gelmiş bulunmaktayım. İki farklı dünyanın bir araya gelmesi sonucu ortaya çıkmış leziz bir anlatıydı.
Sevginin ne olduğunu bilmeyen ana karakterimizin sevgiyi hiç aklına gelmeyecek bir dünyada tadıvermesini okuyor ve bu kısacık anlatıda karakterimizin ruhsuz evine, mavi olmayan sokağına, ve sıcacık bir bakkal dükkanına konuk oluyoruz. Küçük dünyasında bizi ara ara güldüren, düşündüren ve sevgiyi kesinlikle hak eden Momo’nun hayatının ve hayata bakışının, Mösyö İbrahim ve Kuran’ı dahilinde şekillenişine şahitlik ediyoruz.
Kısacık, bitmesini istemediğim bir kitap oldu. Sayfaları ve diyalogları okurken Mösyö ibrahim’le hayatımın bir noktasında tanışmayı ve yolculuğuna dahil olmayı çok istedim. Dilerim bir gün bir Kuran’ın çiçeği de bizim yolumuzu aydınlatır.
“Otoyol demek: Devam edin, görülecek bir şey yok, demektir. Bir noktadan diğerine en hızlı şekilde gitmek isteyen aptallar içindir. Biz geometri yapmıyoruz, biz seyahat ediyoruz. Bana görülecek her şeyi gösterecek şirin, güzel yollar bul.”
