Tuğçe Ecem Balasar
@Tugceecem
Öyle büyük umutlarım olmadı benim, büyük düşlerim, özlemlerim, büyük beklentilerim olmadı. Koşullarım beni oluşturdu ben acılarımı buldum...
Konya yolculuklarımda (1966-67) ilk defa başkası ile temas ettim. Başkası yani kendi insanım. Kaderin karşıma çıkardığı genç üniversiteli "sen bizden değilsin" dedi. Sen bizden değilsin. Evet ben onlardan değilim. Ama onlar kimdi? Uçurumun kenarında uyanıyordum. Demek boşuna çile çekmiş, boşuna yorulmuştum. Bu hüküm hakikatın ta kendisiydi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ben bir taşralı tecessüsüyle sürüklendiğim o gürültülü Dünya'dan, kitapların asude inzivasına iltica ettim.
Yıllarca aç kaldım. Koca bir şehirde yapayalnız. Ama beni isyana sürükleyen açlıktan çok yalnız oluşumdu. Aç ve tek olmak. Gurbet ve açlık.
Varlığımızın tanımını yapmak zordur. Sayısız ilişkiler arasında yine sayısız
kombinezonlar kurulur. Insanların karakterleri o kadar karmaşıktır ki, en
gelişmiş, en hassas bir bilgisayar, en normal insanlar arasında bile ortak bir
davranış eğrisi çizemez.
Oysa insanlar
kendi çıkarlarına, kendi hırslarına, kendi kusur ve erdemlerine göre hareket
ederler.