Penceremde bir gün, günlerden bir gün:
Ses baygın, renk dalgın ve ışık süzgün;
Belirsiz bir semte insanlık sürgün...
Çek perdeyi, güneş nazara geldi!
Reklam
Bugün korku vardı, nefret vardı, acı vardı; lakin kuvvetle duyulan hislerin sürekliliği yoktu. Derin ya da muğlak üzüntüler yoktu.
Ve milliyetimizden, Türklükten uzaklaştıkça, daha kokuşmuş derinliklerine yuvarlandığımız karanlık uçurumun, bu ahlaksızlık ve bozukluk, vefasızlık ve bencillik, âdilik ve miskinlik cehenneminin dibinde üzgün ve şartlaşmış, kıvranırken, saf ve nurdan mazi, kaybolmuş bir cennetin hakikatten uzak bir serabı halinde karşımda açılır...
Hiç özlemedim seni
Özlemek dostluktandır
dostluğundan öte bulmalıyım seni
Ümit ve iyimserliği birer mücevher gibi ruhunda gezdiren insanlar sayesinde hayat güzelleşir.
Reklam