Türkan Almohammedi
@Turkanalmohammedi
18 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ne kolay sadece dışarıdan gördüğümüz şeyler hakkında atıp tutmak, iç yüzünü bilmeden yorum yapmak. İnsanlara ve dünyaya sadece kendi perspektifimizden bakmak ne kadar bencilce. Ve ben de o bencillerden biriydim bu kitaba rastlayana kadar. Gözümün gördüğü ile kendi açımdan bakıp yorum yaparak insanlara etiket yapıştıranlardandım ben de. Şermin yaşar o kadar güzel anlatmış ki her karakterin iç dünyasını. Her bir karakteri okuduğumda ona hak verdim. O kadar keyifli bir serüvendi ki benim için hiç bitmesin istedim. Ve kitabı kapattığımda artık dünyaya başka bir bakış açısıyla bakmam gerektiğini öğrendim. Herkesin bir hikayesi var şu hayatta. Ve herkes o hikayenin bilinmesi istediği kadarını gösterir dışarıya.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir solukta bitiveren yüzde gülümseme bırakan, hayata umutla bakabilmeyi öğütleyen ve gösteren güzel bir yolculuktu. Türkan’ın hayat yolculuğuna şahit olmak oldukça keyifliydi. İnsan bazen bitti dediği yerden başlamalı ve kaç yaşında olursa olsun geç kalmamalı çocukluğuna ve kendine.
Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar…
Aşk bazen bir vazgeçişti…
Söylemek gerekir dile gelenleri… Yoksa yaşanır bir ömür boyu pişmanlığı…
Bazen bir kaçıştı aşk. Bazen kavuşmak , bazense kavuşamamak. Bazen vazgeçmektir aşk. Bazen onunla yaşamak , bazen de hayaliyle yaşamaya mahkum olmaktır.
Geride bırakılmışlığı, dile gelenlerin sözlere dökülememesinin verdiği pişmanlığı ve bir daha yaşanamayacak güzel şeylerin acısını hissettim Fazıl ile…
Ah Hayat Hanım Ah…
Son Pişmanlık Neye Yarar, Her şeyin Bedeli Var...Edebiyat
Hem çok kızgınım hem de çok pişman. Aynı zamanda üzgün ve de mutsuzum. Farkındayım en azından Süreyya sayesinde bazı şeylerin. Bir hayata , kararların ve kaderin getirdiklerine ve götürdüklerine şahit oldum son sayfaya kadar. Yer yer aralara serpiştirilmiş dönemin güncel olayları hakkında verilen bilgiler sayesinde o dönemde hissettim kendimi. Kurgunun içerisinde kurgu olması, başka hikayelere konuk olmak da ayrıca keyifliydi. Bazı romanlarla ve filmlerle ilgili spoiler da yedim ama çaktırmıyorum. bütün duyguları aynı anda yaşamama neden olan çok akıcı bir dille yazılmış harika bir romandı. Kafamda ufak yarım kalmışlıklarla ama bir o kadar da keyifle okudum o son satırları. Keşkelere yer yok hayatta. Bir kere daha görmüş oldum. Ah süreyya…
İstanbul Vefa’daki o “Uğusuz Konak” . Yıllarca ne çok acıyı barındırmıştı içinde. Ne çok şeye şahit olmuştu. Yuvadan çok uğursuz olarak varsayılmıştı. Çekilen tüm acıların günah keçisiydi bu konak.
Osmanlı’dan bugüne uzanan , Derviş Ali ve Halide’nin ağzından , onların hislerine ve hayatlarına konuk oluyoruz. Acılarına, aşklarına, hüzünlerine, yalnızlıklarına ortak oluyoruz. Kitabın ismi Halide ile , kapaktaki resim de Derviş Ali ile anlam kazandı bende. Bitirdiğimde bir oh çektim istemsizce. Kitabımın kapağını kapatıp uzun uzun baktım Derviş Ali’nin Handan’ına. Ve gece açan çiçekleri düşündüm ardından. Yalnızlığa ortak olan o gece açan çiçekleri…
