Tyler Durden
@Tylerf1
127 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Belki de, uyanık durumda iken akıl ve duyu organları ile elde edip doğru olduğuna inandığın bilgiler, sadece içinde bulunduğun duruma bağlı bir gerçekliği olan bilgilerdir! Çünkü sen öyle bir hale gelebilirsin ki, o halin uyanıklığa göre durumu, senin uykudaki durumunun uyanıklığa nispeti gibi olur. Başka bir ifade ile uyanıklığının durumu o hale göre uykudaki halin gibi olur. İşte böyle bir hale geçince, akıl yoluyla vehmettiğin bütün hayallerinin hiçbir değeri kalmadığını kesin olarak anlarsın. Yahut bu hal ihtimal ki sûfilerin iddia ettikleri haldir. Onlar kendilerinden geçip hislerini kaybettikleri
zaman kendilerinin akıl yoluyla çözülmesi mümkün olmayan bazı şeyleri müşahede ettiklerini söylerler. Ola ki bu hal ölüm halidir. Çünkü Resulullah (s.a.v.) “İnsanlar uyku
halindedirler. Öldükleri zaman uyanırlar” buyurmuşlardır. Dünya hayatı ahirete nispetle bir uyku sayılabilir. İnsan ölünce her şey ona dünyada gördüklerinden başka türlü görünür. O zaman kendisine denir ki: - Üzerinden örtünü (perdeni) kaldırdık. Bugün gözlerin daha keskindir.
Zencinin ne rengi ne de ırkının yeni dindaşı (Müslüman) na- zarında hicbir bicimde pesin hüküm olusturmadığına da dikkat cek ek önem arz etmektedir. islâm'ın Negritia'da ilerle- mesi hiç süphesiz zenciye karşı hiçbir tiksinti hissinin olma vısı ile sağlanmıstır. Gercekten de İslâm, cok üzüntü veric sekilde Hristiyanlıkta sıkça görülen durumun aksine, zenci ye hiçbir șekilde aşağılayıcı gözle bakmamıştır.
Bu bakış açısı, Hrristiyan misyonlarının Zenci halkları arasında durumun aksine, Müslümanın başarı kazanması nın kısmen de olsa açikliğa kavusturmaktadır. Sıklıkla isa- ret edildiği gibi, Hıristivanlığa dönen bir zenci, Avrupalı din- daşını, kendi hayat tarzına yabancı olan bir medeniyet sın1- fina ait olarak hissetme temayülünde olacaktır: ovsa ki, Müs- lüman toplum icerisinde kendisinin onlardan biri olduğu his sini daha fazla duymaktadır.
Suda geçirilen bir günün ardından yelken takımı fabrikada çalışan mühendislerle
oturup neler öğrendiklerini, tekne hakkında neler hissettiklerini, nerelerde iyileştirmeler yapılabileceğini vb. tartışıyordu. Bu durum, motor yarışlarında sıklıkla yaşanan (ve Jaguar/Red Bull bunun iyi (yani kötü) bir örneğiydi) fabrika ekibi ile yarışekibi arasında küçümseyici bir “biz ve onlar” durumunun olduğu, yarış mühendislerinin genellikle araca oldukça tepeden bakan “bu artık bizim bebeğimiz” yaklaşımını benimsediği ve bunun da fabrika mûhendislerini çileden çıkardığı durumla hoş bir tezat oluşturuyordu
