Yaşattığını yaşamadan ölmezmiş insânDürüstlük en pahâlı kaftan imişBî-misl gamzene gönlüm olsa da mihmânSabr etmek de mert olana yakışır imişKıskanmak yârenlikte çengelli iğneBattımı kanatmaz amma acıtır teniBî-kayd kalmak sığar mı bu dîneElâlemden daha öteye ittirdin beniBeyoğlu
Vefâ gelmez bî vefâdan, adı her neyseSarhoş eder gül gamzesi Rû-mey'seO vefâsızın adı her neyse gül gamzesi ve meyi (şarabı) andıran yüzüyle şarhoş etti.Mihrâbında kıyâma durdu secdegâh inledi vâhDidi mey hôş'moldun çeşmi Rû-mey'seÂşık onun gönül Mihrâbında secde etmek için kıyama durunca seccâde haykırdı: Dedi ki (sevgilinin) şarabı andıran yüzüyle şarhoş mu oldun.Beyoğlu