Umay Gezer
@Umay1955
7 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Reklam
Çok rahat, su gibi okunan bir kitaptı. Bir kütüphanecinin rehberliğinde hem karakterlerin hem de biz okurların kendi içine döndüğü psikolojik bir yolculuğu anlatıyor. Merkezdeki kütüphanecinin insanlara sadece kitap vermekle kalmayıp bir ayna gibi tuttuğu 'Ne Arıyorsun?' sorusu, hikayenin bütün gücünü oluşturuyor. Kitap; hayatın içinde sıkışıp kalmış insanların eksik parçalarını ve arayışlarını, nesneler ile kelimeler üzerinden çok güzel görünür kılıyor.
Hiç farkına varmadan babası olmuştu. Kalbini karısına açmayan, evinin dışındaki hayatı evinin içindekinden daha önemli bulan, evdeki yürek sızılarını anlamayan, anlasa da umursamayan, çehresi daima asık, sesi daima gür ve azarlamaya hazır babası.
Konsolun aynasında yüzünü gördü. Aynı açık alın, sert hatlar, keskin bakışlar. Elini saçlarına götürdü, kolunun hareketinden aynaya yansıyan yine babasıydı. Geriye doğru taranmış, gümüşsü saçlarına dokunan parmaklar da onundu. Bir zamanlar yüzüne kapıyı çarpıp terk ettiği adam içine girmiş, orada sessizce ve yıllarca yaşamıştı.
Çocukken bizi korkutan, üzen, canımızı yakan otorite figürünün yarattığı çaresizlikle baş etmenin en ilkel yollarından biri, bilinçdışı bir şekilde onun gibi olmaktır. Karakter, babasının evdeki o "sesi daima gür ve azarlamaya hazır" halinin yarattığı kaygıyı, büyüdüğünde bizzat o gücü eline alarak, yani babasına dönüşerek telafi etmeye çalışmaktadır.
Bizimkisi ölüp de yenilmeyenlerin tarihidir. Ölüsüyle bile hükümdarlara, saraylara korku salanların; kadınıyla, erkeğiyle yiğit doğup, özgür ruhunu yalnızca kendi cesaretinden alanların hikayesi... Atsız Ata’nın satırlarında yeniden canlanan o asil ruh, bugün de damarlarımızda.
