Kendime çarpıyorum son günlerde.
Attığım her adım, söylediğim her söz kendime dönüyor.
"Tamam, bu kez oldu." diyorum. Bir bakıyorum olmamış hiç birşey.
Gün doğdu sanıyorum, hevesleniyorum zifiri karanlık herşey.
Kendime çarpıyorum bu günlerde.
Çünkü kendimden başka gidecek kimsem yok, geçte olsa anlıyorum, kendime çarpıyorum...