“Bu nüfus patlaması, bu histerik yığınlar, insanlığın esamesinin okunmadığı bu yüzler, hiçbir şeye benzemeyen bu obez bedenler, başı sonu olmayan bu yığın, kimsenin değilmiş gibi görünen bu çocuklar, güneşin altına yayılmış bu tembellik, bu bitkisel ritim, bütün bunlar sömürge sözlüğünün parçasıdır.”
Diya wê serê xwe dihejand û digot: "Ji wan gotinan bawer neke keça min. Bi dirûvê însanan nexape. Tu hîn zarok û bê tecrûbe yî. Tu nizanî çawa kîvroşkeke nerm û nazik û bê ziyan ji nişka ve dibe jûjiyekî gij û zivir. Çawa miheke belengaz dibe gurekî har û dirinde. Çawa giyanên bi dirûv perperokî dibin moz û şandelîk, dibin dûpişk, dibin mar, marên heft serî, dibin ejdeha..."