Neden böyle oldu, niçin herkes bana böyle yükleniyor? Huzurdan bahsediyordu. Peki benim huzurum nerede kaldı? Ben yok muydum? Bu kadar yalnız ne yapacağım?
“Hadiselerle beraber biz de değişiriz ve biz değişince mazimizi de yeni baştan kurarız.” İnsan kafası böyleydi. Zaman, onda daima yeniden teşekkül ederdi. Hal, bu bıçak sırtı, hem mazinin yükünü taşır hem de onu çizgi çizgi değiştirirdi.
“Neden onunla bu kadar meşgulüm sanki?..” Zihninden onu uzaklaştırmaya çalıştı. Bu işlerin henüz olmadığı; küçük, mesut sıkıntılarının devrini düşünmek istiyordu.
“Daha iyisi hiçbir şey düşünmemek!”
Nuran, “Niçin beni anlamıyor?” diye şikayet ederken, Mümtaz, “Bu kadar basit bir işi ne diye böyle içinden çıkılmaz bir hale sokuyor?” derken ikisi de birbirini anlamamakta ısrar ediyordu.