Gerçi... Alt tarafı bir tokattı. Canımı acıtmaktan çok, gururumu incitmişti sadece. Zaten sonrasında daha ne tokatlar yedik kırk yıldır! Ne yenilgiler yaşadık. Ama dik durmayı başardık bir şekilde... Onca dayak yedikten sonra düştüğü yerden kalkıp "Acımadı ki! Acımadı ki!" diye diklenen çocuklarınkine benzer bir çaresizlik isyanıydı bu belki. Ne gam! Bizler en azından Dönek Remziler gibi düzene teslim olmadık. Öte yandan, neredeyse bir ömre yayılan onca yenilgi de gururumuzu az incitmedi.