"İçimdeki Müzik"
Melody; çok zeki, fotografik hafızası olan, çok cesur, arkadaş canlısı ve tertemiz kalbi olan bir çocuk. Bunların yanında doğuştan gelen bir fiziksel engeli var: Yürüyemiyor, konuşamıyor, yazamıyor, kendi işlerini yapabilecek fiziki yeterliliği yok fakat ona yoldaşlık eden, her daim yanında olan bir ailesi var. Bu kitap Melody'i anlatıyor. Onun cesaretlendirici, umut dolu hikayesini.
Son birkaç senede birçok kez karşıma çıkan bir kitaptı. Kiminle konuşsam hep kesinlikle okumalısın diyordu. Konusunu duyunca beni derinden etkileyeceğini biliyordum. O kadar hüzünlendiğim an oldu ki. O kadar içine çekti ki Melody. Sanki hayatının bir parçasında ben de varmışım onun yanındaymışım gibi hissettim. Ailesinin Melody'e olan sevgisi, desteği ve asla Melody'den vazgeçmemeleri beni çok etkiledi. Her zaman onu anlamaya çalıştılar. Onun yanında oldular. Bu çok çok değerli bir şey. Bence bu kitaptan kendimize alacağımız birçok ders var. Hem de her yaştan, her kesimden insanın kendi üzerine alacağı dersler.
Hayata nasıl geleceğimiz bizim elimizde değil ama onu nasıl geçireceğimiz bizim elimizde. Seçimlerimiz, arzularımız bizim elimizde... Spoiler olabilir bundan sonrasını okumayabilirsiniz.
Kitabı okurken en çok beğendiğim ve mutluluktan gözlerimi dolduran kısım:
Çok dikkatli şekilde yazdım ve konuşması için cihazın tuşuna bastım.
"Merhaba, baba. Merhaba, anne. Çok mutluyum."
Annemin gözleri yaşarmış, burnu kızarmıştı. Bana yumuşacık ve duygu dolu gözlerle bakıyordu.
Düşününce aileme hiç ama hiç bir zaman doğrudan bir şey söylememiş olduğumu fark ettim. Birkaç tuşa bastım ve cihaz benim hiçbir zaman söyleyemeyeceğim yeni kelimeleri seslendirdi.
"Sizi seviyorum."
Annem kendini bırakmıştı. Gözyaşları içinde babama tutundu. Babam da birkaç damla gözyaşını içine çekmeye