Pek afilli olmasam da kendimce her şeyi kontrol ediyor, bir küçük zıplıyor ve karizmatik bir çıkış yapıyorum evden. Demir kapının arkamdan çıkardığı "zlonk!" sesiyle paralel olarak "hiyviaaaaah!" diyorum zira, e anahtarları aynanın hemen önünde unutmuşum ya ben! Ne güzel "kepesese" sınavı için de erkenden yollanmaya hazırdım, ne olacak şimdi? Demeye kalmadan bütün insanlık onurumu zedelemekten korkmuyormuşcasına, eh n'aparsın? Zaruriyet hissi insana her şeyi yaptırabilir, küçüçük cama tırmanıyor; başım geçtiyse kıçım da geçer felsefesiyle tereyağındaki sinek gibi akıyorum evin içine. Bir kötü adam gülüşü atıp her şey normalmişcesine anahtarları buluyor, girmişken son bir defa daha üstüme başıma bakıp kapıyı kapıyorum... "Hiyviaaaaah!" E, anahtarları yine aynanın önünde unuttum ya ben...
"Sisofos"laşıyorum...