Merve
@VMerve
Ama sanrının ya da anıların fotoğrafları peşimi bırakmıyordu.
Antioch
21 Mayıs
297 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·136 syf.··
Beğendi
·2020 26. kitabı
·22 saatte okudu
·Okunma: 23 Ağustos 2020 14:02
Vincent Van Gogh...Kendisine neden bu kadar yakın hissettiğimi, kardeşi Theo'ya yazdığı mektuplardan oluşan bu kitabı okuyunca daha iyi anladım.Sanata, hayata, insanlara, doğaya bakış açısı
Reklam
Puan vermedi·256 syf.··
Beğendi
·2020 20. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 22 Şubat 2020 23:59
Beyaz Diş...türünün en farklı özelliklerini taşıyan çok akıllı ve içgüdüleri çok güçlü bir kurt.
Bu güzel kurt hep kötü insanlara denk gelmiş, işkencelere maruz kalmış, hatta en tehlikeli köpek ve
Muazzam...desem abartmış olmam herhalde.
İlk defa Orhan Pamuk okudum başlangıç için biraz yoğun olsa da iyi ki okumuşum.Kitap birçok konuyu içeriyor eminim her okuyucu farklı anlamlar çıkarmıştır kitaptan.
Kitaba başlamadan;
"Aynı masalları dinlemelerine rağmen,
ötekiler hiç böyle bir şey yaşamadılar."
(NOVALIS)
sözüyle karşılaşmamız da bu düşüncemi doğrular nitelikte bence.
Okura,gerçek mi masal mı soruları arasında gidip gelinen bir yolculuk yaptıran ilginç kurguya sahip.Bu örgünün içerisindeki tevafuklar silsilesi bir film izliyormuş gibi hisse kapılmanıza neden olabilir.Yer yer üzülmenize de...Hepsi Rıfkı amcanın yazdığı o kitap yüzünden :) O kitaba kapılanların hikayesi kısacası.
Baş karakterin kitaba "Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti." cümleleriyle başlaması sizi de "Yeni Hayat" macerasına ya da arayışına sürüklüyor.Bu yolculukta neler mi yaşanmadı neler...Acaba aradığı Yeni Hayat'ı buldu mu?
Bu sorunun cevabı her okurun kendisinde saklı diye düşünüyorum.
Yine okunması gereken ödüllü bir eser.
Kitabı bitirdikten sonra "ben ne okudum öyle "dedirten bir kitap oldu.Kitabı okumadan önce incelemelere bakmakta fayda var neden mi? Çünkü oldukça karmaşık bir kurgusu var ve her şeyden
Kitabı başından sonuna kadar İvan İlyiç'e üzülerek okudum.Sanki onun acılarını bir Gerasim bir de ben anlayabiliyordum.İvan İlyiç'in ölümü kalabalıklar içinde yalnız bir ölümdü.Çok saygın herkes tarafından sevilen bir sorgu yargıcı olmasına rağmen hasta olduğunu kimse önemsemedi kendi ailesi bile...hatta doktorları durumun ciddiyetini bilmesine rağmen...ve bu süreçte İvan İlyiç yaşamayı çok istiyordu,son anına kadar da umutluydu. Ama acıları bunun önüne geçiyordu maalesef.Sonra İvan İlyiç birden bire kendine neden yaşamak istediğini sordu hayatını gözden geçirdi ve sadece çocukluğunda mutlu olduğu anları geldi aklına, şimdiki hayatına baktığında acaba bu hayatı dilediğim gibi ve doğru yaşadım mı yoksa yaşamam gerektiği gibi yaşamadım mı diye sorar ve bunu düşünüp durur.Ailesi de dahil kendisine gerçekten yakın hiç kimsesi yoktu en üzücüsü de bu. Oysa ki kendisi sevgi dolu elindeki gücü asla kötüye kullanmayan egosuz bir insandı.İşte Tolstoy bu eserinde, kitabın arkasında da yazdığı gibi "Yaşamın ve ölümün neresinde durduğumuzu anlayabilmek ve ilişkilerimizdeki duyarlılık üstüne bir kez düşünebilmek için bizden es vermemizi ister..."Keşke İvan İlyiç'in çevresindeki maddiyatçı ,dünyalık heveslere kapılan,yapmacık yakınları da hayatlarını sorgulayabilselerdi.Ama onlar ölümünden sonra bile hala aynı düşüncede hapsolup kaldılar...
Reklam